Ο ΛΙΚΙΝΙΟΣ

Ο Λικίνιος ήταν ένας από τους αυτοκράτορες της ρωμαϊκής επικράτειας. Ήταν άνθρωπος πράος και ταπεινός μέχρι την στιγμή που ανέλαβε την εξουσία. Τότε, άλλαξε και έγινε σκληρός άνθρωπος και συγχρόνως φανατικός οπαδός της ειδωλολατρίας. Σκοπός του ήταν η επικράτηση της αρχαιοελληνικής θρησκείας και η εξάλειψη του χριστιανισμού. Για την επίτευξη του στόχου του χρησιμοποίησε πολλούς τρόπους ώστε να μεταπείσει τους χριστιανούς να επιστρέψουν στα είδωλα. Δεν δίστασε να προβεί σε βιαιοπραγίες προκειμένου να μην εξαπλωθεί ο χριστιανισμός. Οι προσπάθειές του, όμως, αποδείχτηκαν άκαρπες γιατί οι χριστιανοί πολλαπλασιάστηκαν και τα θαύματα των μαρτύρων πλήθαιναν.

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Την εποχή του Λικίνιου έζησε ο Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης ο οποίος καταγόταν από τα Ευχάιτα της Μαύρης Θάλασσας. Ήταν ένας πλούσιος νέος, ευπαρουσίαστος, μορφωμένος και με εξαιρετικό χαρακτήρα. Φημιζόταν για την πολύπλευρη γνώση και την ευγλωττία του και ήταν γνωστός ως Βρυορήτορας δηλαδή βρύση της ρητορικής. Η προσωπικότητα και οι ικανότητές του εντυπωσίασαν τον Λικίνιο ο οποίος τον τοποθέτησε σε εξέχουσα θέση στο στράτευμα και τον όρισε διοικητή της περιοχής της Ηράκλειας, χωρίς να γνωρίζει πως είναι χριστιανός. Όταν ο Θεόδωρος ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα αποκάλυψε τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και άρχισε να κηρύττει στους κατοίκους της πόλης τον Λόγο του Θεού. Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και πάρα πολλοί έγιναν χριστιανοί.

ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Οι ενέργειες και η χριστιανική δράση του διοικητή της Ηράκλειας γρήγορα διαδόθηκαν και έγιναν γνωστά στον Λικίνιο ο οποίος στενοχωρήθηκε πολύ. Επειδή, όμως, δεν ήθελε να συνεχίσει να είναι χριστιανός ένας από τους πιο εκλεκτούς στρατηλάτες του αποφάσισε να φερθεί διπλωματικά για να τον μεταπείσει. Του έστειλε, λοιπόν, μια επιστολή αναφέροντάς του πως έπρεπε να λύσουν μαζί το σημαντικό πρόβλημα του εκχριστιανισμού του λαού των ανατολικών επαρχιών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Του ζήτησε λοιπόν να μεταβεί στην Νικομήδεια για να συναντηθούν και να ορίσουν τους κανόνες βάσει των οποίων οι κάτοικοι των ανατολικών επαρχιών θα υπηρετούσαν τους αρχαιοελληνικούς θεούς. Με την ευκαιρία θα θυσίαζαν και οι δυο στα είδωλα, δίνοντας το παράδειγμα στους υπηκόους τους. Ο Θεόδωρος απέφυγε να μεταβεί στην Νικομήδεια και έστειλε μια απαντητική επιστολή όπου με έντεχνο τρόπο απέρριψε την πρόσκληση του βασιλιά και δρομολόγησε την υλοποίηση των δικών του σχεδίων. Έγραψε, λοιπόν, στον Λικίνιο πως αδυνατούσε την συγκεκριμένη χρονική στιγμή να φύγει από το κάστρο του γιατί υπήρχε αναστάτωση λόγω της μαζικής μεταστροφής των κατοίκων από την αρχαιοελληνική στην χριστιανική θρησκεία. Ζήτησε, λοιπόν, από τον βασιλιά να έρθει ο ίδιος στην Ηράκλεια, φέρνοντας μαζί του τα πιο μεγαλοπρεπή είδωλα ώστε να τα προσκυνήσουν και οι δύο μαζί και να επηρεάσουν τον λαό. Ο Λικίνιος, πράγματι, έπραξε όπως ζήτησε ο Θεόδωρος γιατί αγνοούσε τα κίνητρά του και ενθουσιάστηκε από την πρόταση. Ο Θεόδωρος, όμως, πραγματικά επιθυμούσε να ομολογήσει την πίστη του στον Θεό μπροστά στον Λικίνιο. Γνώριζε πως η πράξη του θα επέφερε την τιμωρία και ήθελε να μαρτυρήσει στον τόπο του, μπροστά στους υπηκόους του για να τους ενδυναμώσει την πίστη.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Το βράδυ, πριν την άφιξη του Λικίνιου στην Ηράκλεια, ο Θεόδωρος είδε ένα όραμα. Η οροφή του οικήματος που βρισκόταν, καταστράφηκε χωρίς εμφανή λόγο και συγχρόνως μια μεγάλη φλόγα ανέβαινε στον ουρανό. Την ίδια στιγμή ακούστηκε μια φωνή που ενθάρρυνε τον στρατηλάτη, βεβαιώνοντάς τον πως βρισκόταν στο πλευρό του. Ο Θεόδωρος κατάλαβε πως ήταν η φωνή του Θεού όπως επίσης και το ότι πλησίαζε η ώρα του μαρτυρίου του. Προσευχήθηκε, λοιπόν, θερμά στον Κύριο και Του ζήτησε να του δώσει δύναμη ώστε να μην χάσει το θάρρος του και να μαρτυρήσει μέχρι τέλους.

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Όταν έφτασε ο βασιλιάς στην πόλη, κάθισε στον θρόνο του και έχοντας τον Θεόδωρο δίπλα του άρχισε να πλέκει το εγκώμιο της πόλης, των κατοίκων και του διοικητή της. Αναφέρθηκε στους πολίτες, επιβραβεύοντάς τους για την πίστη και την ευλάβειά τους και στην πόλη, λέγοντας  πως είναι μια τιμημένη περιοχή καθώς φέρει το όνομα του ξακουστού ήρωα και γιου του Δία, Ηρακλή. Τέλος, απευθυνόμενος στον Θεόδωρο, τον επαίνεσε για τις ικανότητές του και του ζήτησε να θυσιάσει στα είδωλα ενώπιον όλων. Ο Θεόδωρος ζήτησε, με την σειρά του, τα είδωλα που είχε φέρει μαζί του ο Λικίνιος για να τα τιμήσει στο σπίτι του σε ιδιωτική τελετή. Υποσχέθηκε, όμως, πως έπειτα από δύο μέρες θα τα επέστρεφε και θα τα προσκυνούσε δημόσια. Ο Λικίνιος τον πίστεψε και του έδωσε την άδεια, όμως, ο Θεόδωρος, κρυφά το βράδυ, τεμάχισε τα είδωλα και τα μοίρασε στους φτωχούς για να καλύψουν τις οικονομικές τους ανάγκες. Η δράση του, όμως, έγινε αντιληπτή από έναν εκατόνταρχο που τον πρόδωσε στον βασιλιά. Ο Λικίνιος απογοητεύτηκε από τη στάση του και ο Θεόδωρος βρήκε την ευκαιρία να ομολογήσει τιη πίστη του. Μίλησε για τον αληθινό Θεό και υποτίμησε τα είδωλα και τους οπαδούς τους. Μίλησε με απαξίωση για τα υλικά και φθαρτά ομοιώματα των θεών που ήταν ανίσχυρα να προστατευτούν από τον βανδαλισμό που υπέστησαν και να τιμωρήσουν τον υπεύθυνο. Απέδειξε, σαφώς, πως τα είδωλα δεν ήταν θεοί και δεν είχαν καμία δύναμη όπως εσφαλμένα πίστευαν οι ειδωλολάτρες.

Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι λόγοι του στρατηλάτη προκάλεσαν θυμό στον βασιλιά που αμέσως διέταξε την παραδειγματική τιμωρία του Θεόδωρου. Τα μαρτύρια που ακολούθησαν ήταν ιδιαίτερα βάναυσα. Τον χτύπησαν στην ράχη και στην κοιλιά με λουριά από νεύρα βοδιών και με μολυβένιες σφαίρες. Στη συνέχεια, έγδαραν βαθιά το δέρμα του με σιδερένια αντικείμενα, έκαψαν το κορμί του με λαμπάδα και τοποθέτησαν στις πληγές του κεραμίδες, τρίβοντας το σώμα του. Τέλος, τον έκλεισαν στη φυλακή αφήνοντάς τον χωρίς τροφή και νερό για πέντε ημέρες. Ο Θεόδωρος, όμως, δεν υπέκυψαν στα βασανιστήρια ούτε και στα καλοπιάσματα του Λικίνιου που θέλησε να τον μεταπείσει με τιμές και δώρα. Η σθεναρή άρνηση του Αγίου εξαγρίωσε τον Λικίνιο που διέταξε την σταύρωσή του. Ο Θεόδωρος, όσο βρισκόταν στον σταυρό, προσευχόταν και ζητούσε από τον Κύριο να τον πάρει κοντά Του, απαλλάσσοντας τον από το μαρτύριο. Όταν σώπασε, όλοι νόμισαν πως πέθανε και τον άφησαν σταυρωμένο κατόπιν βασιλικής εντολής. Το ίδιο βράδυ, Άγγελος Κυρίου κατέβηκε στη γη, έλυσε τον Άγιο και τον ενημέρωσε πως το μαρτύριό του έφτανε στο τέλος του. Την επόμενη μέρα, όταν οι στρατιώτες πήγαν να παραλάβουν το νεκρό, όπως νόμιζαν, σώμα του Αγίου για να το ρίξουν στη θάλασσα, τον αντίκρισαν ζωντανό με αποτέλεσμα να πιστέψουν στον Θεό. Μαζί τους ομολόγησαν την πίστη τους στον Κύριο και πολλοί κάτοικοι της πόλης που ήταν εθνικοί. Το θαύμα έφερε αναστάτωση στην Ηράκλεια και σχεδόν όλη η πόλη, όπως επιθυμούσε ο Θεόδωρος, στράφηκε στον χριστιανισμό. Ο Λικίνιος βρέθηκε σε δύσκολη θέση, ένας στρατιώτης, όμως, ο Λέανδρος δέχτηκε να αποκεφαλίσει τον στρατηλάτη. Ο κόσμος, καθώς αντιλήφθηκε τις προθέσεις του δήμιου, στράφηκε εναντίον του, ο Θεόδωρος, όμως, τους εμπόδισε καθώς είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου να αναχωρήσει προς τον Κύριο. Μετά τον θάνατό του, το σώμα του μεταφέρθηκε στην πατρίδα του στα Ευχάιτα σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία. Τα μαρτύρια και τον θάνατό του τα κατέγραψε με κάθε λεπτομέρεια ένας δούλος, ο Ουάρος που παρακολουθούσε με πόνο ψυχής όλα τα γεγονότα. Η μνήμη του Αγίου Θοδώρου του Στρατηλάτη τιμάται δύο φορές τον χρόνο, στις 8 Φεβρουαρίου και στις 8 Ιουνίου. 

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Τριακόσια χρόνια μετά την έλευση του Ιησού στη γη, βασιλιάς της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν ο Μαξιμιανός, ένας σκληρός διώκτης του χριστιανισμού. Στην διάρκεια της βασιλείας του πολλοί χριστιανοί μαρτύρησαν και θανατώθηκαν για την πίστη τους στον Θεό.

Ο χαρακτήρας του Δημητρίου: Την ίδια περίοδο ζούσε στην Θεσσαλονίκη ο Δημήτριος που ήταν γόνος εύπορης οικογένειας. Εκτός όμως από την διακεκριμένη κοινωνική του θέση, ο Δημήτριος φημιζόταν για την εξωτερική του εμφάνιση και την ποιότητα του χαρακτήρα του. Λόγω λοιπόν της προσωπικότητας αλλά και των εξαιρετικών ικανοτήτων του στις τεχνικές του πολέμου, ο βασιλιάς τον τίμησε και τον όρισε άρχοντα της Θεσσαλονίκης και της γύρω περιοχής.

Ο Δημήτριος διδάσκει την χριστιανική πίστη: Ο Δημήτριος μετά την ανάληψη των καθηκόντων του φανέρωσε την πίστη του στον αληθινό Θεό. Σκοπός του ήταν να γίνει ο ίδιος καλύτερος άνθρωπος αλλά και να διδάξει την αληθινή πίστη στους κατοίκους της πόλης του. Τους μιλούσε για την πλάση του ανθρώπου από τον Θεό, την διαμονή του στον Παράδεισο, το προπατορικό αμάρτημα και την αποπομπή του από την Εδέμ. Τους εξηγούσε την αγάπη του Θεού που για χάρη του ανθρώπου ήρθε στη γη και ενσαρκώθηκε από την Θεοτόκο, για την διδασκαλία Του, τον σταυρικό θάνατο, την Ανάσταση, την Ανάληψη στον Ουρανό και την επιστροφή Του για την Τελική Κρίση. Οι λόγοι του ήταν πολύ θερμοί και πάρα πολλοί αρχαιολάτρες τον πίστεψαν και έγιναν χριστιανοί.

Η αντίδραση του Διαβόλου: Η δράση του Δημητρίου όμως δεν άρεσε καθόλου στον Διάβολο που βλέποντας την αύξηση του αριθμού των χριστιανών και την ελάττωση των δικών του οπαδών αποφάσισε να εμποδίσει το κήρυγμα του Δημητρίου.


Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Ο Μαξιμιανός μαθαίνει την δράση του Δημητρίου:  Ο Μαξιμιανός, επιστρέφοντας νικητής από μια στρατιωτική εκστρατεία, περνούσε από διάφορες πόλεις της επικρατείας του και τιμούσε τους αρχαίους θεούς με θυσίες. Όταν έφτασε στην Θεσσαλονίκη κάποιοι αρχαιολάτρες, θέλοντας να φανούν αρεστοί στον βασιλιά, του ανέφεραν πως ο Δημήτριος είχε αλλαξοπιστήσει και δίδασκε την χριστιανική πίστη επηρεάζοντας πολλούς υπηκόους του. Ο Μαξιμιανός ενοχλήθηκε πολύ με την είδηση γιατί δεν ήθελε να στερηθεί τις υπηρεσίες του ικανού Δημητρίου. Η αγάπη του όμως για την ειδωλολατρία υπερίσχυσε και έδωσε εντολή να παρουσιαστεί μπροστά του ο Δημήτριος για να απολογηθεί.

Ο Δημήτριος ομολογεί την χριστιανική πίστη: Ο Άγιος, που ήταν εξαρχής έτοιμος να μαρτυρήσει για τον Κύριο, δεν έφερε καμία αντίσταση στους ανθρώπους του βασιλιά που με βίαιο τρόπο τον οδήγησαν μπροστά του. Εκεί ομολόγησε με θάρρος πως πιστεύει στον Χριστό ο οποίος είναι ο μοναδικός και αληθινός Θεός, βασιλιάς του Ουρανού και της Γης και στον οποίο ανήκουν όλες οι τιμές. Τα λόγια του δυσαρέστησαν τον Μαξιμιανό που τον απείλησε με βασανιστήρια. Ο Δημήτριος όμως δεν υπέκυψε, αντίθετα τα δέχτηκε ως δώρο για την πίστη του.


Η ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Ο Ρωμαίος βασιλιάς εξοργίστηκε από την στάση του Δημητρίου και διέταξε να τον φυλακίσουν σε έναν χώρο με άθλιες συνθήκες. Πίστευε πως ο εγκλεισμός θα του πλήγωνε τον εγωισμό και θα άλλαζε στάση. Όταν οι στρατιώτες τον μετέφεραν στην φυλακή του είδε έναν μεγάλο σκορπιό, έτοιμο να τον τσιμπήσει. Αμέσως, έκανε το σημείο του Σταυρού και πάτησε τον σκορπιό, θανατώνοντάς τον. Την ίδια στιγμή, ένας Άγγελος παρουσιάστηκε μπροστά του, κρατώντας ένα χρυσό στεφάνι. Αφού πρώτα τον εμψύχωσε και του ζήτησε να είναι δυνατός στον αγώνα του με τους εχθρούς, τον στεφάνωσε και εξαφανίστηκε. Ο Άγιος τότε έμεινε ολομόναχος με ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια ένιωθε χαρά γιατί ομολόγησε την πίστη του και από την άλλη, λύπη, γιατί ο σωματικός θάνατος καθυστερούσε ακόμα και εκείνος βιαζόταν να μεταβεί στην Βασιλεία των Ουρανών.


Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΣΤΟΡΑΣ

Ο Λυαίος: Ο Μαξιμιανός, ως ειδωλολάτρης, είχε αγάπη για τις θυσίες στους θεούς, τους φόνους και τις αιματοχυσίες. Σύμφωνα λοιπόν με το έθιμο των αρχαιολατρών βασιλέων, που όταν πήγαιναν για πρώτη φορά σε ένα κάστρο διοργάνωναν και το Πένταθλο, έτσι και ο Μαξιμιανός πραγματοποίησε κάτι ανάλογο στην Θεσσαλονίκη. Ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους ήταν και ο Λυαίος, ένας πολύ ικανός αθλητής στην πάλη, δυνατός και γιγαντόσωμος. Λόγω των συνεχών νικών του, ο Μαξιμιανός τον συμπαθούσε πολύ και του είχε χαρίσει πολλές τιμές και δώρα.

Ο Νέστορας νικά τον Λυαίο: Εκείνη την περίοδο ζούσε στην Θεσσαλονίκη ένας εικοσάχρονος νέος με αρχοντική εμφάνιση και βαθειά πίστη στον Θεό, ο Νέστορας. Είχε εξαγριωθεί με τις αιματοχυσίες και τους θανάτους των αθλητών και θέλησε να το σταματήσει. Κατάφερε λοιπόν να δει τον Δημήτριο στη φυλακή και του ζήτησε να τον ευλογήσει για να αντιμετωπίσει τον Λυαίο. Ο Άγιος τον σταύρωσε και τον ευλόγησε. Προέβλεψε μάλιστα την νίκη του αλλά και τον μαρτυρικό του θάνατο για τον Χριστό. Ο Νέστορας, γεμάτος θάρρος και πίστη παρουσιάστηκε στον χώρο των αγώνων και ζήτησε να μονομαχήσει με τον Λυαίο. Ο Μαξιμιανός προσπάθησε να τον αποτρέψει γιατί θεωρούσε σίγουρη την νίκη του Λυαίου και άδικο τον θάνατο ενός τόσο νεαρού ανθρώπου. Η επιμονή όμως του Νέστορα νίκησε τις αμφιβολίες του βασιλιά τελικά. Ο αγώνας ξεκίνησε και ο νεαρός χριστιανός πολύ γρήγορα σκότωσε τον γίγαντα. Το γεγονός προκάλεσε έκπληξη και λύπη στον αυτοκράτορα που θεώρησε την νίκη του Νέστορα ως αποτέλεσμα μαγικών ενεργειών. Ο Νέστορας όμως αποκάλυψε πως το επίτευγμά του οφειλόταν στην βοήθεια του Θεού του Δημητρίου. Η ομολογία του Νέστορα εκνεύρισε τον βασιλιά που διέταξε τον αποκεφαλισμό του όπως είχε προβλέψει ο Άγιος Δημήτριος.


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Όλα τα γεγονότα και η διάδοση του χριστιανισμού είχαν θυμώσει τον Μαξιμιανό που θεώρησε τον Δημήτριο υπεύθυνο της κατάστασης. Διέταξε λοιπόν τους στρατιώτες του να τον εκτελέσουν μέσα στην φυλακή. Πράγματι, ο Δημήτριος άφησε την τελευταία του πνοή από τις λόγχες των στρατιωτών. Μετά τον θάνατό του, κάποιοι πιστοί χριστιανοί έθαψαν κρυφά το σώμα του, στο σημείο του μαρτυρίου του. Λίγο νωρίτερα, ένας δούλος του Δημητρίου, ο Λούπος, πήρε τα ρούχα και το δαχτυλίδι του Αγίου, τα πότισε στο αίμα του και έκανε πολλά θαύματα σε άρρωστους ανθρώπους. Η δράση του όργισε τον βασιλιά που διέταξε τον αποκεφαλισμό του.


ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Η ασθένεια του Λεόντιου: Μετά τον θάνατο του Μαξιμιανού, βασιλιάς του ρωμαϊκού κράτους έγινε ο ευσεβής Μέγας Κωνσταντίνος. Εκείνος όρισε ως διοικητή μιας περιοχής της αυτοκρατορίας του, τον Λεόντιο, ο οποίος ασθένησε βαριά κατά την διάρκεια της επίσκεψης του στην Θεσσαλονίκη. Κανένας γιατρός δεν μπορούσε να τον θεραπεύσει. Όταν έμαθε για τα θαύματα που γίνονταν στον τάφο του Αγίου Δημητρίου πήγε και προσκύνησε. Έγινε αμέσως καλά και από ευγνωμοσύνη προς τον Άγιο χρησιμοποίησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του και οικοδομήθηκε ο ναός του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη.

Ο Λεόντιος και ο Δούναβης: Όταν ο Λεόντιος αποφάσισε να φύγει από την Θεσσαλονίκη για τον τόπο του, θέλησε να πάρει μαζί του κάποια από τα λείψανα του Αγίου για να τα βάλει στην εκκλησία που θα έκτιζε και στην πατρίδα του. Ο Άγιος όμως εμφανίστηκε στον ύπνο του και του ζήτησε να τον αφήσει ανέπαφο. Ο Λέοντιος υπάκουσε. Τα μόνα που πήρε μαζί του ήταν λίγο χώμα από τον τάφο του Δημητρίου, το δαχτυλίδι και το μαντήλι του που τα τοποθέτησε σε ένα σεντούκι. Επιστρέφοντας στην χώρα του, συνάντησε ένα πρόβλημα καθώς ο ποταμός Δούναβης ήταν αδύνατο να διασχιστεί για να περάσουν στην αντίπερα όχθη. Κρατώντας όμως ο Λεόντιος το σεντούκι, όπως τον συμβούλεψε ο Άγιος στον ύπνο του, κατάφερε να ξεπεράσει το εμπόδιο. Έφτασε στην χώρα του και έκτισε και εκεί μια εκκλησία προς τιμή του Αγίου Δημητρίου.

Η απελευθέρωση του Επίσκοπου: Την περίοδο που χριστιανοί αυτοκράτορες διοικούσαν την ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ένας Επίσκοπος της Αφρικής θέλησε να μεταβεί με καράβι στην Αλεξάνδρεια. Το πλοίο καταλήφθηκε όμως από Αγαρηνούς πειρατές που αιχμαλώτισαν τους επιβάτες. Τον Επίσκοπο τον πούλησαν ως σκλάβο σε κάποιον άρχοντα της Ανατολής ο οποίος τον υποχρέωνε να μεταφέρει κοπριά στα χωράφια του. Ο Επίσκοπος προσευχόταν συνεχώς για να απαλλαγεί από το μαρτύριό του και να επιστρέψει στην χώρα του. Μια μέρα εμφανίστηκε μπροστά του ο Άγιος Δημήτριος με το άλογό του και τον πήρε μαζί του. Τον οδήγησε στα τείχη της Θεσσαλονίκης όπου του αποκάλυψε πως ήταν άρχοντας της περιοχής. Του ζήτησε να αναζητήσει το σπίτι του στην πόλη και αν το έκανε θα φρόντιζε ώστε να επιστρέψει στην Αφρική. Ο Επίσκοπος άρχισε να ρωτά τους πολίτες που τον αντιμετώπιζαν με καχυποψία καθώς δεν υπήρχε άρχοντας με το όνομα Δημήτριος. Κάποιοι ευσεβείς χριστιανοί όμως ακούγοντας την ιστορία του Επισκόπου κατάλαβαν πως επρόκειτο για θαύμα του Αγίου και τον οδήγησαν στην εκκλησία του. Ο Επίσκοπος αναγνώρισε τον ευεργέτη του στην εικόνα του Αγίου Δημητρίου και την προσκύνησε με θέρμη. Ο Άγιος, με την σειρά του κράτησε τον λόγο του καθώς ο Αρχιερέας της Θεσσαλονίκης όταν πληροφορήθηκε το συμβάν φρόντισε ώστε ο Επίσκοπος να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Η εκκλησία του Αγίου και ο Επίσκοπος: Όταν ο Επίσκοπος επέστρεψε στην Αφρική θέλησε να κτίσει μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο. Όταν τελείωσε το κτίριο, ο Επίσκοπος στενοχωρήθηκε γιατί έλειπε ο άμβωνας λόγω έλλειψης μαρμάρων. Τότε ακριβώς στο λιμάνι της περιοχής προσάραξε ένα πλοίο από την Κωνσταντινούπολη γεμάτο με πολλά και εντυπωσιακά μάρμαρα που προορίζονταν για την ανοικοδόμηση του ναού των αγίων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου στην Πόλη. Ο Άγιος παρουσιάστηκε στον ύπνο του Επισκόπου και αφού τον ενημέρωσε για την άφιξη του καραβιού του είπε να ζητήσει από τον κυβερνήτη του κάποια μάρμαρα. Εκείνος αρνήθηκε δύο φορές. Την τρίτη δέχτηκε γιατί ο Επίσκοπος, κατόπιν ενημέρωσης του Αγίου, του είπε ότι η εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη είχε ήδη ολοκληρωθεί. Έτσι το φορτίο του ήταν άχρηστο και δεν θα πληρωνόταν κιόλας. Ο καπετάνιος συγκλονισμένος, υπάκουσε αυτή τη φορά και άλλα μάρμαρα τα πούλησε στον Επίσκοπο ενώ άλλα τα έκανε δωρεά για την σωτηρία της ψυχής του. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο η εκκλησία ολοκληρώθηκε.

Η πείνα στην Θεσσαλονίκη: Κάποια περίοδο στην πόλη της Θεσσαλονίκης αλλά και στην ευρύτερη περιοχή εμφανίστηκε μεγάλη πείνα. Ο Άγιος Δημήτριος όμως θέλοντας να προστατέψει την πόλη του έκανε ένα ακόμα θαύμα. Ένα καράβι γεμάτο σιτάρι κατευθυνόταν προς ένα λιμάνι με σκοπό να πουλήσει το εμπόρευμα. Ο Άγιος Δημήτριος, ένα βράδι, εμφανίστηκε σε έναν από τους ναύτες του πλοίου, ενώ κοιμόταν, και του ζήτησε να αλλάξει την κατεύθυνση του καραβιού. Του εξήγησε πως υπήρχε μεγάλη ανάγκη ανεφοδιασμού στην Θεσσαλονίκη και του άφησε ως εγγύηση κάποια χρήματα. Πράγματι, την επόμενη μέρα ο ναύτης είδε τα νομίσματα δίπλα του και περιέγραψε το όνειρό του στους υπόλοιπους. Η απόφαση που πήραν ήταν κοινή και άρχισαν να πλέουν προς την Θεσσαλονίκη για να πουλήσουν το σιτάρι και να βοηθήσουν τους κατοίκους της. Ο διάβολος όμως προσπάθησε να τους εμποδίσει προκαλώντας μεγάλη θαλασσοταραχή. Ο Άγιος τους προστάτεψε όμως και έφτασαν στον προορισμό τους. Οι κάτοικοι, μετά την ανακούφιση που ένιωσαν, δόξασαν τον Θεό για την σωτήρια παρέμβασή Του αλλά και τον Άγιο, προστάτη της πόλης τους, που όπως κατάλαβαν από την εξιστόρηση των ναυτών ήταν εκείνος που έκανε το θαύμα.

Ο ασκητής και το μύρο: Ο Θεός θέλησε να δοξάσει τον Δημήτριο για αυτό και μετά τον θάνατό του επέτρεψε να αναβλύζει από το κορμί του θαυματουργό μύρο το οποίο το έπαιρναν οι χριστιανοί για ευλογία. Παρόλο που οι πιστοί έπαιρναν το μύρο συνέχεια, η ποσότητα δεν ελαττωνόταν αλλά αντίθετα έρεε χωρίς να σταματά. Το θαύμα του μύρου έγινε γνωστό γρήγορα. Μέχρι και ένας ασκητής της περιοχής το έμαθε αλλά θέλησε, με επιρροή του διαβόλου, να αμφισβητήσει την αξία του Δημητρίου. Απορούσε γιατί ο συγκεκριμένος άγιος ανάβλυζε θαυματουργό μύρο και όχι και άλλοι άγιοι που είχαν υπομείνει περισσότερα μαρτύρια για χάρη του Κυρίου. Ο Κύριος, θέλοντας να του δώσει την απάντηση, τον έκανε να δει το συγκεκριμένο όνειρο. Ο ασκητής είδε ότι βρισκόταν μέσα στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη και ζήτησε από τον υπεύθυνο να ανοίξει τον τάφο για να τον προσκυνήσει. Όταν μπήκε, είδε ότι ο τάφος ήταν ποτισμένος και επιπλέον ευωδίαζε από το μύρο. Περίεργος για την προέλευση της μυρωδιάς, άρχισε να σκάβει για να βρει την λύση του μυστηρίου. Όταν τελικά έφτασε στο σκήνωμα του Αγίου είδε πως από τις τρύπες που είχαν προκαλέσει οι λόγχες των στρατιωτών στο κορμί του ανέβλυζε το μύρο. Γρήγορα όμως το υγρό κατέκλυσε τον χώρο και ο ασκητής κινδύνεψε από πνιγμό. Έντρομος άρχισε να φωνάζει, ζητώντας βοήθεια από τον Θεό.  Τρομαγμένος, ξύπνησε και αντιλήφθηκε ότι βρισκόταν στο κελί του αλλά τα ρούχα του ήταν ποτισμένα με μύρο. Κατάλαβε τότε το λάθος του και πήγε στον ναό του Αγίου στην Θεσσαλονίκη όπου αφού προσκύνησε άρχισε να διαδίδει το θαύμα που βίωσε.

Η λέπρα του άρχοντα Μαριανού: Ένας άρχοντας, ο Μαριανός, ασθένησε από την λέπρα και δεν μπορούσε να βρει θεραπεία σε κανέναν ιατρό. Ήταν πολύ απελπισμένος αλλά ο Άγιος Δημήτριος έδωσε την λύση. Παρουσιάστηκε στον ύπνο του και του σύστησε να μεταβεί στον ναό του στην Θεσσαλονίκη για να ζητήσει βοήθεια. Πράγματι ο Μαριανός πήγε και προσκύνησε στον τάφο του Αγίου και το ίδιο βράδι, ο Άγιος άλειψε τον ασθενή με λάδι από το καντήλι του. Ο Μαριανός έγινε αμέσως καλά.

Ο Ιουστινιανός και το λείψανο του Αγίου: Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός θέλησε να φέρει μερικά από τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου στην Κωνσταντινούπολη. Οι λόγοι ήταν δύο: Πρώτον, τα ήθελε για ευλογία και δεύτερον για να υπάρχουν, μεταξύ και άλλων λειψάνων που είχε συλλέξει, στον πρόσφατα ανεγερθέντα ναό της Αγίας Σοφίας στην Πόλη. Οι απεσταλμένοι του έφτασαν στην Θεσσαλονίκη με πλούσια δώρα για να πείσουν τους κατοίκους να τους επιτρέψουν να πάρουν μέρος του ιερού λειψάνου. Εκείνοι όμως δεν θέλησαν να τους το παραχωρήσουν και τους είπαν ότι αν ήθελαν το λείψανο θα το έπαιρναν με δική τους ευθύνη. Οι άνθρωποι του Ιουστιανιανού άρχισαν το σκάψιμο αλλά όταν έφτασαν στο σώμα του Αγίου, ξεπετάχτηκε από τον τάφο μεγάλη φωτιά που τους απείλησε. Συγχρόνως, ακούστηκε μια φωνή που τους απαγόρευσε την εκταφή του αγίου σώματος. Εκείνοι τρόμαξαν πολύ, ζήτησαν συγχώρεση για την πράξη τους και επέστρεψαν στην πόλη τους αναφέροντας στον αυτοκράτορα όλα τα γεγονότα.

Ο Άγιος σώζει την Θεσσαλονίκη από τους Σαρακηνούς: Κάθε χρόνο, στην γιορτή του Αγίου Δημητρίου, συγκεντρώνονταν πολλοί πιστοί από την περιοχή για την πανηγυρική λειτουργία. Το γεγονός αυτό θέλησαν να τον εκμεταλλευτούν κάποιοι Σαρακηνοί ώστε να κυριεύσουν την Θεσσαλονίκη. Όταν λοιπόν τελείωσε ο εσπερινός, οι πειρατές ήταν ήδη γύρω από τα τείχη της πόλης και ετοιμάζονταν να ανεβούν ανενόχλητοι με σκάλες καθώς κανένας δεν τους είχε αντιληφθεί λόγω της παρουσίας τους στην εκκλησία. Για να διευκολύνει το έργο τους, ο διάβολος προκάλεσε μια πυρκαγιά στον τάφο του Αγίου ώστε να προσελκύσει την προσοχή των κατοίκων στην κατάσβεση. Πράγματι, οι πιστοί έτρεξαν να βοηθήσουν αλλά βρέθηκαν και κάποιοι που βρήκαν την ευκαιρία να κλέψουν πολύτιμα αντικείμενα από την εκκλησία. Από την άλλη, οι Σαρακηνοί ήταν έτοιμοι να εισβάλλουν και η πόλη βρισκόταν σε κίνδυνο. Ο Άγιος Δημήτριος όμως έκανε το θαύμα του. Ο φύλακας της εκκλησίας προσπαθώντας να αποτρέψει την λεηλασία άρχισε να φωνάζει ότι εχθροί επιτίθενται στην πόλη, χωρίς να γνωρίζει ότι το ψέμα που επινόησε ήταν αληθινό γεγονός. Οι κάτοικοι, έντρομοι, άρχισαν να τρέχουν προς τα τείχη με τον πολεμικό τους εξοπλισμό και με την βοήθεια του προστάτη τους κατάφεραν να νικήσουν τους εισβολείς και να τους αναγκάσουν να τραπούν σε φυγή.

Η Θεσσαλονίκη σώζεται από την επίθεση των Αβάρων: Την εποχή που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Μαυρίκιος, οι Άβαροι, ένας πολεμικός λαός, άρχισαν να πολιορκούν την Θεσσαλονίκη. Μια μέρα, ο φύλακας του τάφου του Αγίου Δημητρίου, ένας ενάρετος καλόγερος, συνάντησε δυο νέους ευπρεπείς άνδρες που ζήτησαν να μιλήσουν με τον Άγιο. Πράγματι, η συνάντηση έγινε και οι δυο ξένοι μετέφεραν στον προστάτη της πόλης το μήνυμα του βασιλιά του. Του ζητούσε να απομακρυνθεί από την Θεσσαλονίκη και να επιστρέψει κοντά του γιατί ήδη είχε παρθεί η απόφαση να παραδοθεί η πόλη στους Αβάρους. Ο Δημήτριος στενοχωρήθηκε πολύ και παραδέχτηκε πως όντως οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης έπρατταν πολλές αμαρτίες αλλά ήθελε να τους δοθεί μια ευκαιρία και να μην καταληφθούν από τους βαρβάρους. Ήθελε να θυσιαστεί ο ίδιος για την σωτηρία της πόλης όπως έπραξε και ο Κύριος για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Τέλος, ζήτησε από τους επισκέπτες να ζητήσουν χάρη από τον Κύριο και επέστρεψε στον τάφο του. Όλο τον διάλογο τον είχε παρακολουθήσει ο φύλακας του τάφου που τον μετέφερε στους κατοίκους της Θεσσαλονίκης. Τότε εκείνοι συνειδητοποίησαν για μια ακόμα φορά πως ο Άγιος Δημήτριος τους προστάτευε πάντα. Το απέδειξε όμως και ο ίδιος λίγες μέρες αργότερα όταν έδιωξε από τη Θεσσαλονίκη τους Αβάρους.

Ο Ονησιφόρος και οι λαμπάδες: Κάποτε, ένας άνθρωπος, ο Ονησιφόρος, εργαζόταν στον ναό του Αγίου στην Θεσσαλονίκη. Ευθύνη του ήταν το άναμμα και το σβήσιμο των λαμπάδων που έφερναν οι πιστοί, στην εκκλησία. Επειδή όμως ο διάβολος ήθελε να τον πειράξει, τον έκανε να σβήνει τις λαμπάδες πριν την κατάλληλη στιγμή. Ένα βράδι, παρουσιάστηκε ο Άγιος στον ύπνο του και τον συμβούλεψε να αλλάξει τακτική με τις λαμπάδες. Του εξήγησε πως όσο έκαιγε η λαμπάδα μπροστά στην εικόνα, ελαττώνονταν οι αμαρτίες του ατόμου που την είχε φέρει. Αν ο Ονησιφόρος συνέχιζε να τις σβήνει, τότε ο δωρητής της λαμπάδας δεν θα είχε όφελος αλλά και ο ίδιος κολαζόταν με την πράξη του. Ο Ονησιφόρος, μετά το όνειρο, συνετίστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά μετά επανήλθε στην αρχική του συνήθεια. Μια μέρα όμως που ένας πιστός έφερε δυο λαμπάδες στην εκκλησία και ο Ονησιφόρος βιάστηκε να τις σβήσει, ακούστηκε μια δυνατή και τρομακτική φωνή που τον επίπληξε. Εκείνος τρόμαξε τόσο πολύ που έπεσε στο δάπεδο της εκκλησίας αδυνατώντας να σηκωθεί. Μόλις τον είδε ο ιερέας της εκκλησίας και τον βοήθησε να συνέλθει, τότε εκείνος με θάρρος και πραγματικά μετανιωμένος, εξομολογήθηκε την αμαρτία του.

Η συνάντηση του Αγίου Δημητρίου με τον Άγιο Αχίλλειο: Πριν την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους έγινε το εξής περιστατικό-θαύμα που το περιέγραψαν οι αυτόπτες μάρτυρες και διαδόθηκε με το πέρασμα των χρόνων. Ήταν η μέρα της πανηγυρικής γιορτής του Αγίου Δημητρίου και κάποιοι ευλαβείς χριστιανοί προερχόμενοι από μακρινό μέρος πλησίαζαν στην είσοδο της Θεσσαλονίκης. Τότε είδαν έναν νεαρό αξιωματικό που ερχόταν από την Θεσσαλονίκη και έναν σεβάσμιο Αρχιερέα που είχε ξεκινήσει από την Λάρισα να συναντιούνται λίγο πριν την είσοδο της πόλης. Οι δυο τους γνωρίζονταν και χαιρετήθηκαν, αποκαλώντας ο ένας τον άλλο με το όνομά του. Οι οδοιπόροι πιστοί που ήταν μάρτυρες της συνάντησης αντιλήφθηκαν την ταυτότητα των Αγίων και σοκαρισμένοι από το θαύμα που εξελισσόταν μπροστά τους παρακολουθούσαν τα γεγονότα.
Οι δυο Άγιοι συζητούσαν και αποκάλυψαν τον λόγο της απομάκρυνσής τους από τις πόλεις τους, ο οποίος ήταν κοινός. Ο Θεός είχε αποφασίσει να καταληφθούν οι τόποι τους από τους Αγαρηνούς και είχε ορίσει στους Αγίους να φύγουν. Η απόφαση του Κυρίου τους είχε γεμίσει θλίψη αλλά δεν μπορούσαν να Τον παρακούσουν. Αποχαιρετίστηκαν με δάκρυα και εξαφανίστηκαν. Οι πιστοί που είδαν το θαύμα δεν τόλμησαν να συνεχίσουν για την Θεσσαλονίκη. Αντίθετα, γύρισαν πίσω στον τόπο τους και εξιστόρησαν όλα όσα είχαν συμβεί. Πράγματι, σε λιγότερο από έναν μήνα, η Θεσσαλονίκη κυριεύτηκε από τους Τούρκους και σύντομα ακολούθησε και η Λάρισα.

ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΣ: ΔΙΩΓΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
Όταν ο ειδωλολάτρης Διοκλητιανός έγινε αυτοκράτορας στην Ρώμη θέλησε να επιβάλλει το δωδεκάθεο ως επίσημη θρησκεία του κράτους. Οι συμβουλές όμως που έλαβε από το μαντείο του Απόλλωνα, του αγαπημένου του θεού, τον έκαναν να στραφεί εναντίον των Χριστιανών. Εξαπέλυσε λοιπόν έναν μεγάλο διωγμό που συνοδευόταν από εκτελέσεις, φυλακίσεις και βασανισμούς των πιστών Χριστιανών.
Επειδή όμως η πλειοψηφία τους κατοικούσε στο ανατολικό μέρος της αυτοκρατορίας, δημιουργήθηκε αναστάτωση, αφενός λόγω του διωγμού και αφετέρου εξαιτίας της άρνησής τους να προσκυνήσουν στα είδωλα. Τότε, οι διοικητές των περιοχών της Ανατολής ζήτησαν βοήθεια από τον αυτοκράτορα ώστε να καταφέρουν να εμποδίσουν την εξάπλωση του Χριστιανισμού και να επαναφέρουν τους χριστιανούς στην λατρεία των αρχαιοελληνικών θεών. Για την επίτευξη του συγκεκριμένου σκοπού συναντήθηκαν με τον Διοκλητιανό, τρεις φορές.

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Η ταυτότητα του Αγίου: Ο Άγιος ήταν ένας ευσεβής νέος από πλούσια αλλά χριστιανική οικογένεια της Καππαδοκίας. Σε ηλικία 10 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα αφού μαρτύρησε για την πίστη του στον Κύριο. Σε ηλικία 18 ετών κατατάχτηκε στον ρωμαϊκό στρατό όπου απέκτησε και αξίωμα. Όταν όμως πέθανε η μητέρα του αποφάσισε να ομολογήσει την πίστη του στον Χριστό. Ο εικοσάχρονος Γεώργιος πούλησε την περιουσία του και την μοίρασε στους φτωχούς και ελευθέρωσε τους δούλους του. Στη συνέχεια, με αφορμή την συγκέντρωση του Διοκλητιανού με τους διοικητές των ανατολικών επαρχιών, παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα.
Η ομολογία της πίστης στον Χριστό: Ο Άγιος Γεώργιος με μεγάλη τόλμη και πίστη μίλησε δημόσια μπροστά στον αυτοκράτορα και στους άρχοντες. Τους κατηγόρησε ως πολεμοχαρείς και αιμοδιψείς λόγω του διωγμού κατά των χριστιανών. Τους προέτρεψε να σταματήσουν να ταλαιπωρούν τους πιστούς του Θεού γιατί δεν είχαν δίκιο να θεωρούν ότι τα είδωλα ήταν πραγματικές θεότητες και να βασανίζουν τους ευσεβείς χριστιανούς.
Η ομολογία του Γεωργίου προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στο πλήθος και ο Διοκλητιανός, φοβούμενος την επίδραση των λόγων του νεαρού στον λαό, προσπάθησε να τον μεταπείσει κολακεύοντάς τον και υποσχόμενος πολλές τιμές. Εκείνος όμως δεν επηρεάστηκε και δήλωσε πως δεν τον ελκύει ο εφήμερος υλικός πλούτος του βασιλιά παρά μόνο η αιώνια Ουράνια Βασιλεία.

ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
Η φυλακή: Η άρνηση του Γεωργίου να συμμορφωθεί στις εντολές ανάγκασε τον Διοκλητιανό να διατάξει την φυλάκισή του. Οι στρατιώτες ακινητοποίησαν τα πόδια του Αγίου σε ένα ξύλο και τοποθέτησαν μια βαριά πέτρα στο στήθος του όπου του προκάλεσε πληγές. Δεν υπέκυψε όμως και την επόμενη μέρα που παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα χαρακτήρισε το μαρτύριο του ως παιχνίδι να τον μεταπείσει.
Ο τροχός: Ο Διοκλητιανός, οργισμένος, έδωσε εντολή να δέσουν τον Γεώργιο σε έναν τροχό με αιχμηρά μεγάλα ξίφη που έκοβαν το σώμα του. Την ίδια ώρα, εκείνος κατευθύνθηκε στον ναό του Απόλλωνα για να κάνει θυσία. Ακριβώς όμως εκείνη τη στιγμή έγινε μεγάλο θαύμα. Ένας Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε μπροστά σε όλους και έλυσε τον Γεώργιο, ενώ ταυτόχρονα ακούστηκε η φωνή του Θεού που προέτρεπε  τον Άγιο να μην φοβάται καθώς ήταν στο πλευρό του.
Όταν οι στρατιώτες του Διοκλητιανού έφεραν τον Άγιο μπροστά στον βωμό δημιουργήθηκε μεγάλη αναστάτωση. Οι φανατικοί ειδωλολάτρες, θέλοντας να αποτρέψουν το πλήθος να πιστέψει στο θαύμα, δήλωναν πως δεν ήταν ο Γεώργιος αλλά κάποιος που του έμοιαζε ή φάντασμα. Όταν όμως ο Άγιος μίλησε και αποκάλυψε το θαύμα πολλοί παρευρισκόμενοι πίστεψαν και ομολόγησαν την πίστη τους στον αληθινό Θεό. Ανάμεσά τους ήταν δύο χιλιάρχοι, ο Ανατόλιος και ο Πρωτολέων που μετά τη δημόσια ομολογία τους αποκεφαλίστηκαν με διαταγή του αυτοκράτορα. Χριστιανή έγινε επίσης και η βασίλισσα Αλεξάνδρα η οποία όμως κατόπιν προτροπής του συμβούλου του Διοκλητιανού, Μαγνέντιου, δεν εκδηλώθηκε φανερά.
Ο λάκκος με τον ασβέστη: Οι συνεχείς αποτυχημένες προσπάθειες του Ρωμαίου αυτοκράτορα να μεταπείσει τον Γεώργιο, τον εξαγρίωσαν. Αποφάσισε λοιπόν να ρίξει τον νέο σε έναν λάκκο με ασβέστη και να τον αφήσουν για 3 μέρες ώστε να μην μείνει κανένα ίχνος του σώματός του. Ο Γεώργιος δεν ταράχτηκε αλλά προχωρούσε προς το σημείο του μαρτυρίου του προσευχόμενος με θέρμη προς τον Κύριο.
Όταν πέρασαν οι 3 μέρες και οι στρατιώτες πήγαν να περισυλλέξουν ό,τι πίστευαν ότι είχε απομείνει από τον μάρτυρα, τον βρήκαν όρθιο στον λάκκο να προσεύχεται. Το πλήθος τότε άρχισε να πιστεύει ολοένα και περισσότερο στον Θεό καθώς γινόταν μάρτυρας σε αλλεπάλληλα θαύματα. Η εξέλιξη όμως αυτή δεν άρεσε καθόλου στον Διοκλητιανό ο οποίος θεωρούσε πως όλα τα θαύματα που είχαν συμβεί ήταν μαγικά τεχνάσματα και ζήτησε από τον Γεώργιο να τους τα αποκαλύψει. Εκείνος όμως, απογοητευμένος από την αδιάλλακτη στάση του βασιλιά, αρνήθηκε να συνεχίσει τον διάλογο μαζί του δηλώνοντας πως ήταν τόσο βαθειά πλανεμένος που τίποτα δεν μπορούσε να τον μεταπείσει.
Τα παπούτσια με τα καρφιά: Ο αυτοκράτορας, θυμωμένος, διέταξε να φορέσουν στον Γεώργιο παπούτσια που στο εσωτερικό τους είχαν καρφιά πυρακτωμένα. Στη συνέχεια, υποχρέωσαν τον Άγιο να περπατήσει μέχρι την φυλακή. Εκείνος, αν και υπέφερε, δεν σταμάτησε στιγμή να προσεύχεται στον Κύριο για να του δίνει δύναμη να αντέξει την δοκιμασία. Πράγματι, την επόμενη μέρα, όταν οι στρατιώτες πήγαν να φέρουν τον Γεώργιο μπροστά στον Διοκλητιανό, τον είδαν να στέκεται όρθιος και υγιής. Όμως και αυτό το θαύμα δεν επηρέασε τον βασιλιά ο οποίος απαίτησε από τον Γεώργιο να προσκυνήσει στα είδωλα. Εκείνος όμως αρνήθηκε για μια ακόμα φορά και στάθηκε πιστός στον Κύριο.
Ο ξυλοδαρμός: Το επόμενο μαρτύριο του Αγίου ήταν ο βάναυσος ξυλοδαρμός με λουριά. Η προσευχή του όμως στον Κύριο τον προστάτεψε και πάλι. Ο Διοκλητιανός τότε οργισμένος δήλωσε πως όλα τα θαύματα ήταν μαγικά τεχνάσματα και ζήτησε από τον μάρτυρα να του αποκαλύψει την πηγή της δύναμής του.
Το δηλητήριο του μάγου: Ο σύμβουλος του Διοκλητιανού, Μαγνέντιος, πρότεινε στον βασιλιά να φέρουν έναν φημισμένο μάγο της περιοχής, τον Αθανάσιο για να αναγκάσει τον Γεώργιο να υποταχτεί στο θέλημα του. Πράγματι, την επόμενη μέρα ο μάγος ήρθε με δύο μπουκαλάκια με φάρμακο. Το ένα περιείχε ουσία που επηρέαζε την διανοητική κατάσταση ενός ανθρώπου και το άλλο ήταν θανατηφόρο. Στην αρχή, υποχρεώθηκε ο Άγιος Γεώργιος να πιει το πρώτο φάρμακο αλλά δεν είχε καμία επίδραση. Ούτε όμως και το θανατηφόρο υγρό κατάφερε να δράσει καθώς ο Γεώργιος προστατευόταν από τον Κύριο. Όλοι έμειναν έκπληκτοι, ακόμα και ο μάγος Αθανάσιος που γνώριζε την ισχύ τους.

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
Ο Άγιος αποκαλύπτει την δύναμη του Θεού: Ο Διοκλητιανός ήταν σίγουρος πως όλα τα θαυμαστά έργα που συνέβησαν στον Γεώργιο δεν ήταν παρεμβάσεις του Θεού αλλά ανθρώπινα τεχνάσματα που στηρίζονταν σε μαγικές δυνάμεις. Ζητούσε λοιπόν επίμονα να μάθει την πηγή της δύναμης του Αγίου. Εκείνος όμως για μια ακόμη φορά δήλωσε πως ο Θεός ήταν η προστασία του. Ο Θεός προστατεύει όλους τους πιστούς Του, του εμψυχώνει στις δυσκολίες και αποτρέπει να τους συμβεί οτιδήποτε κακό. Ο Θεός θεραπεύει ασθενείς, ανασταίνει νεκρούς και έχει τη δύναμη να πράξει τα αδύνατα.
Η ανάσταση του νεκρού: Η δήλωση του Γεωργίου περί της ανάστασης των νεκρών προκάλεσε μεγάλη έκπληξη καθώς, κατά ομολογία και του μάγου Αθανασίου, δεν υπήρχαν τέτοια περιστατικά στην αρχαιοελληνική θρησκεία. Τότε ο μάγος πρότεινε να δοκιμάσουν την δύναμη του Θεού του Γεωργίου, προκαλώντας Τον να αναστήσει έναν Έλληνα που είχε πεθάνει πρόσφατα και είχε ταφεί εκεί κοντά. Ο Άγιος Γεώργιος, καθώς προχωρούσε προς τον τάφο προσευχόταν με θέρμη, ζητώντας από τον Κύριο να τον βοηθήσει, να γίνει το θαύμα και να δοξαστεί το όνομά Του. Πράγματι, όταν όλοι συγκεντρώθηκαν γύρω από τον τάφο, ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος και ο νεκρός αναστήθηκε. Όλοι έμειναν έκπληκτοι αλλά ο Διοκλητιανός απευθυνόμενος στο συγκεντρωμένο πλήθος δήλωσε πως όλα όσα συνέβησαν ήταν πλεκτάνη οργανωμένη από τον Γεώργιο, τον Αθανάσιο και τον «υποτιθέμενο» νεκρό. Ο μάγος Αθανάσιος εκείνη τη στιγμή δήλωσε την πίστη του στον αληθινό Θεό του Γεωργίου και ο Διοκλητιανός πρόσταξε την εκτέλεσή του μαζί με τον αναστηθέντα. Ο Γεώργιος οδηγήθηκε και πάλι στη φυλακή ευχαριστώντας τον Κύριο για την παρέμβασή Του.
Τα θαύματα στην φυλακή: Η φήμη του Αγίου διαδόθηκε γρήγορα και πολλοί άνθρωποι, δωροδοκώντας τους φύλακες, τον επισκέπτονταν στο κελί του. Εκεί ο Γεώργιος άλλους τους θεράπευε και σε άλλους δίδασκε τον λόγο του Θεού. Ένας από τους ευεργεθέντες ήταν ο Γαλέριος, ένας φτωχός γεωργός που είχε ένα μόνο βόδι για να τον βοηθά στις εργασίες του. Όταν το βόδι ψόφησε, ο Γαλέριος απελπισμένος ζήτησε την βοήθεια του Γεωργίου ο οποίος έκανε το θαύμα του. Όταν ο γεωργός είδε πως το βόδι του ήταν ζωντανό στο χωράφι του, έτρεξε όλο χαρά προς την φυλακή διαδίδοντας σε όλους το θαύμα. Έγινε όμως αντιληπτός από τους στρατιώτες του αυτοκράτορα που τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν μπροστά του. Εκείνος τότε διέταξε την θανάτωσή του με αποκεφαλισμό, όπως και έγινε.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
Ο Κύριος αποκαλύπτεται στον Άγιο: Η μεγάλη προσέλευση ανθρώπων στη φυλακή για να δουν τον Γεώργιο έγινε αντιληπτή από αξιωματούχους του παλατιού. Πρότειναν λοιπόν στον Διοκλητιανό την άμεση εξόντωση του Αγίου για να σταματήσουν την προσέλκυση του κόσμου στην χριστιανική θρησκεία. Πράγματι, ο βασιλιάς διέταξε την εκτέλεσή του. Το ίδιο βράδι, ενώ ο Γεώργιος κοιμόταν, ο Κύριος εμφανίστηκε μπροστά του. Τον ασπάστηκε, τον στεφάνωσε και του αποκάλυψε πως πολύ σύντομα θα ερχόταν κοντά Του για να απολαύσει αιώνια την Ουράνια Βασιλεία. Ο Γεώργιος, περιχαρής ζήτησε να τον επισκεφτεί ένας έμπιστος δούλος του. Αφού του αποκάλυψε τον επερχόμενο θάνατό του, του ζήτησε να φροντίσει να ενταφιάσει το σώμα του στην πατρίδα του, την Παλαιστίνη και τον συμβούλεψε να κρατήσει για πάντα τη πίστη του στον αληθινό Θεό.
Ο Άγιος αποκαλύπτει την απάτη των ειδώλων: Την επόμενη ημέρα, ο Διοκλητιανός και πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε στον ναό του Απόλλωνα για θυσία. Στη συνέχεια, διέταξε να φέρουν και τον Γεώργιο εκεί. Αφού αρχικά προσπάθησε να τον καλοπιάσει, στη συνέχεια του ζήτησε να θυσιάσει στα είδωλα. Σε περίπτωση που αρνιόταν, τον περίμενε η θανατική ποινή.
Ο Γεώργιος τότε έκανε το σημείο του Σταυρού και αμέσως ακούστηκε φωνή διαβόλου από το είδωλο του Απόλλωνα που ομολόγησε πως ο αληθινός Θεός ήταν εκείνος που υπηρετούσε ο Γεώργιος. Συγχρόνως ακούστηκε μεγάλη βοή και όλα τα είδωλα καταστράφηκαν.
Ο θάνατος του Αγίου: Αμέσως μετά το συνταρακτικό συμβάν, οι ιερείς του ναού, σε έξαλλη κατάσταση, ζητούσαν επίμονα την εκτέλεση του Γεωργίου προκειμένου να αποφευχθεί ο διασυρμός των θεών τους. Ο Γεώργιος τότε, με τόλμη, ειρωνεύτηκε τα είδωλα που δεν είχαν την ισχύ να προστατευτούν και αποκάλεσε τον Διοκλητιανό, ανόητο, που τα πίστευε. Την ίδια στιγμή, παρουσιάστηκε και η βασίλισσα Αλεξάνδρα που δήλωσε δημόσια την πίστη της στον Κύριο. Ο βασιλιάς τότε διέταξε να τους μεταφέρουν έξω από την πόλη και να τους αποκεφαλίσουν. Η βασίλισσα δεν πρόλαβε, καθώς ξεψύχησε στο δρόμο για το σημείο της εκτέλεσης. Ο Γεώργιος όμως με πολλή χαρά και πίστη, προσευχήθηκε θερμά και παρέδωσε την ψυχή του χωρίς να φοβηθεί τον θάνατο. Σύμφωνα με τις οδηγίες του, το σώμα του μεταφέρθηκε στην Παλαιστίνη όπου και ενταφιάστηκε.

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ
Η εκκλησία του Αγίου στην Συρία: Σε μια περιοχή της Συρίας, οι κάτοικοι με τον βασιλιά τους αποφάσισαν να κτίσουν έναν ναό προς τιμή του Αγίου Γεωργίου. Δεν υπήρχαν όμως μάρμαρα για να τα χρησιμοποιήσουν στην ανοικοδόμηση του ναού. Έτσι, ξεκίνησε ένα μεγάλο καράβι και πέρασε από πολλές περιοχές για να συλλέξει πρώτες ύλες για την αποπεράτωση του ναού.
Σε μια από τις περιοχές που πήγε, ζούσε μια χήρα γυναίκα που όταν έμαθε τον σκοπό του ταξιδιού του καραβιού αγόρασε έναν κίονα και πήγε να το παραδώσει στον καπετάνιο. Δυστυχώς όμως, το πλοίο ήταν πλήρες και έτσι η προσφορά της έμεινε στο λιμάνι.
Ήταν πολύ στενοχωρημένη και το ίδιο βράδι παρουσιάστηκε ο Άγιος Γεώργιος στον ύπνο της. Τη ρώτησε για την αιτία της θλίψης της και εκείνη του εξιστόρησε όλα τα γεγονότα. Στη συνέχεια, την βοήθησε να ρίξουν τον κίονα στη θάλασσα και της υποσχέθηκε πως θα φρόντιζε ο ίδιος για να φτάσει στον προορισμό του.
Το επόμενο πρωί, η γυναίκα κατευθύνθηκε προς το σημείο που ο καπετάνιος είχε αφήσει τον κίονα της. Δεν τον βρήκε όμως και συνειδητοποίησε το θαύμα που είχε γίνει στο όνειρό της. Πράγματι, το δώρο της έφτασε στον προορισμό του πριν από το καράβι και το τοποθέτησαν στο δεξιό μέρος της εκκλησίας όπως επιθυμούσε η ίδια και όπως ήταν γραμμένο επάνω στον κίονα.
Ο νεαρός Γεώργιος: Στην περιοχή της Παφλαγονίας υπήρχε ναός αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο όπου γίνονταν πολλά θαύματα. Στην περιοχή εκείνη ζούσε ένας ευσεβής χριστιανός, ο Λέων, στρατιωτικός στο επάγγελμα, με την σεβαστή γυναίκα του, Θεοφανώ. Κάθε χρόνο, στις 23 Απριλίου, εκτός από τον εκκλησιασμό τους στον ναό του Αγίου, οργάνωναν μια γιορτή προς τιμή του. Το πιστό αυτό ζευγάρι απέκτησε κάποια στιγμή και έναν γιο που τον ονόμασαν Γεώργιο.
Όταν ο γιος τους έφτασε στην ηλικία των 20 ετών, στην ευρύτερη περιοχή δημιουργήθηκε μια αναστάτωση. Κάποιοι γειτονικοί και εχθρικοί λαοί συμμάχησαν και κινήθηκαν εναντίον πολλών κάστρων του βασιλείου για να τα κατακτήσουν. Τότε, ο βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης, Φωκάς, ζήτησε να συγκεντρωθούν στρατιώτες από όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας για να επιτεθούν στον εχθρό. Ο Λέοντας τότε ήταν σε ηλικία που δεν μπορούσε να στρατευτεί, έτσι ο κλήρος έπεσε στον νεαρό Γεώργιο. Λίγο πριν φύγει για τον πόλεμο πήγε με τους γονείς του στον ναό του Αγίου και τον παρακάλεσαν να τον φέρει πίσω, γερό.
Ο πόλεμος ήταν σκληρός και πολλοί χριστιανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν, βασανίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Ο νεαρός Γεώργιος, λόγω της προστασίας του Αγίου, αιχμαλωτίστηκε και τέθηκε στην υπηρεσία του Βούλγαρου ηγεμόνα, χωρίς να κακοποιηθεί ούτε στιγμή. Οι γονείς του έμαθαν για την τύχη του και ζούσαν μέσα στην απελπισία. Δεν παρέλειπαν όμως να καταφεύγουν στον ναό και να παρακαλούν τον Άγιο να τους φέρει πίσω τον γιο τους.
Όταν έφτασε η ημέρα της γιορτής του Αγίου, παρά τον πόνο τους, δεν παρέλειψαν να διοργανώσουν την καθιερωμένη τους γιορτή. Την ίδια ακριβώς στιγμή, ο νεαρός Γεώργιος, καθώς θυμόταν τις γιορτές που έκανε η οικογένειά του, προσευχόταν στον Κύριο να τον βοηθήσει να επιστρέψει στους γονείς του.
Ενώ λοιπόν ζέσταινε το νερό για να πλυθεί ο ηγεμόνας πριν το δείπνο, εμφανίστηκε μπροστά του ο Άγιος Γεώργιος επάνω σε ένα άλογο. Ο νεαρός, κατόπιν προτροπής του Αγίου, ανέβηκε και εκείνος στο άλογο και συγχρόνως βρέθηκε στο σπίτι των γονιών του. Όταν όλοι ξεπέρασαν την αρχική έκπληξη, ο Γεώργιος τους εξιστόρησε τα γεγονότα. Όλοι τότε δόξασαν τον Κύριο και ήπιαν από το νερό που είχε μαζί του ο νεαρός Γεώργιος και που με θαύμα ο Άγιος φρόντισε να μην τελειώσει. Στη συνέχεια όλοι πήγαν στη  εκκλησία και όλο το βράδι προσεύχονταν και ευχαριστούσαν τον Άγιο.
Ο νέος από την Μυτιλήνη:  Στην Μυτιλήνη υπήρχε ένας ναός αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο όπου κάθε χρόνο στην γιορτή του τιμούσαν την μνήμη του. Κάποιοι λοιπόν Κρητικοί πειρατές εκμεταλλεύτηκαν την μαζική συγκέντρωση των κατοίκων και επιτέθηκαν στον ναό και αιχμαλώτισαν πολλούς χριστιανούς. Ανάμεσά τους ήταν και ένα παλικάρι, γιος μιας χήρας, τον οποίο τον μετέφεραν στην Κρήτη για να υπηρετεί τον διοικητή. Η μητέρα του νέου προσευχόταν καθημερινά στον ναό του Αγίου για να επιστραφεί ο γιος της.
Πραγματικά, το θαύμα έγινε. Την ώρα που ο νέος άπλωσε το χέρι του για να δώσει το ποτήρι στον αφέντη του, εμφανίστηκε ο Άγιος, τον άρπαξε και τον έφερε μπροστά στην μητέρα του. Ήταν τόσο ξαφνικό και γρήγορο το περιστατικό που ο νεαρός δεν συνειδητοποίησε αρχικά πως μπροστά του ήταν η μητέρα του. Μόλις συνήλθαν και οι δυο, γεμάτοι ευγνωμοσύνη, ευχαριστούσαν τον Θεό.
Ο ναός του Αγίου στην Παφλαγονία και οι 3 ναύτες: Κάποτε, ο ναός του Αγίου Γεωργίου στην Παφλαγονία είχε πολλές ζημιές και ο Άγιος αποφάσισε να οικοδομηθεί ξανά. Επειδή όμως δεν υπήρχαν τα απαιτούμενα χρήματα, επινόησε το εξής σχέδιο για να τα εξοικονομήσει.
Μια μέρα, μια ομάδα παιδιών έπαιζαν στον χώρο της εκκλησίας. Ανάμεσά τους ήταν ένα παιδάκι που δεν μπορούσε να διακριθεί σε κανένα παιχνίδι και γινόταν στόχος κοροϊδευτικών σχολίων από τους υπόλοιπους. Στενοχωρημένο, υποσχέθηκε πως αν νικούσε θα έφτιαχνε ένα ειδικό φαγητό και θα το έφερνε στον Άγιο. Πράγματι, έτσι έγινε. Ο μικρός νίκησε σε όλα τα παιχνίδια και έφερε το τάμα του.
Λίγη ώρα μετά, τρεις ναυτικοί πέρασαν από τον ναό και μόλις είδαν το φαγητό, το πήραν για να τραφούν. Άφησαν όμως ένα χρηματικό ποσό, ισάξιο της αξίας του φαγητού για να αγοράσουν οι κάτοικοι, λάδι για το καντήλι της εκκλησίας και κεριά. Όταν όμως τελείωσαν το φαγητό και θέλησαν να βγουν από τον ναό, δεν μπόρεσαν γιατί κάτι αόρατο τους κρατούσε καθηλωμένους. Έντρομοι, άρχισαν να υπόσχονται διάφορα στον Άγιο και τελικά όταν τα χρήματα που υποσχέθηκαν ήταν εκείνα που χρειάζονταν για την επιδιόρθωση του ναού, η αόρατη δύναμη τους ελευθέρωσε.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τα οφέλη της μετάνοιας: Η μετάνοια είναι μια σωτήρια πράξη για την ψυχή του ανθρώπου. Ένας χριστιανός που μετανοεί ειλικρινά κερδίζει την ευσπλαχνία και τη συγχώρεση του Κυρίου, καθώς εξαλείφονται όλες οι αμαρτίες του. Είναι τόσο σημαντική που ταυτίζεται με δεύτερο βάπτισμα που καθαρίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία. Ένας άνθρωπος που μετανοεί προκαλεί χαρούμενη ατμόσφαιρα στον Ουρανό και αποτελεί την αιτία για την σωτηρία και την αγιότητα της ανθρώπινης ψυχής.

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ

Συνάντηση ιερομόναχου Ζωσιμά και της Οσίας Μαρίας: Στην περιοχή της Παλαιστίνης ζούσε ο ιερομόναχος Ζωσιμάς που ήταν ένας πολύ ενάρετος άνθρωπος. Ζούσε στο μοναστήρι του επί 53 συνεχόμενα έτη και πολλοί άλλοι μοναχοί από τα γύρω μοναστήρια τον επισκέπτονταν για να ακούσουν τις συμβουλές του. Κάποτε όμως θέλησε να φύγει από τη μονή για να συναντήσει κάποιον άλλον θεάρεστο άνθρωπο που θα του δίδασκε περισσότερα. Ο Θεός ανταποκρίθηκε στην επιθυμία του και του φανέρωσε Άγγελο Του ο οποίος του σύστησε να κατευθυνθεί προς ένα μοναστήρι που βρισκόταν στον Ιορδάνη ποταμό. Πράγματι, ο Ζωσιμάς ακολούθησε την οδηγία του Αγγέλου και έμεινε σε εκείνη τη μονή ακολουθώντας το πρόγραμμα των υπόλοιπων καλόγερων. Όταν έφτασε η Καθαρά Δευτέρα, οι μοναχοί, σύμφωνα με το εθιμοτυπικό τους, έφυγαν από το μοναστήρι και πήγαν στην έρημο όπου χωρίστηκαν. Ο καθένας θα έμενε μόνος του για περισυλλογή και προσευχή μέχρι την Κυριακή των Βαΐων. Το παράδειγμά τους ακολούθησε και ο Ζωσιμάς ο οποίος αφού πέρασε τον Ιορδάνη ποταμό και αναζητούσε τόπο για να ασκηθεί και να προσευχηθεί, είδε μια ανθρώπινη φιγούρα να περνά. Ήταν μια αδύνατη ύπαρξη με μαύρο δέρμα και άσπρα μαλλιά που μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία του Ζωσιμά τράπηκε σε φυγή. Εκείνος τότε την ακολούθησε και η μορφή του ζήτησε να της δώσει την ευχή του. Τον αποκάλεσε με το όνομα και την ιδιότητά του και ο Ζωσιμάς αντιλήφθηκε ότι η μορφή ήταν μια γυναίκα με ασκητική εμφάνιση και θείο χάρισμα. Όταν στη συνέχεια είδε ότι η γυναίκα εκείνη μπορούσε να αιωρηθεί σε αρκετό ύψος από τη γη, βεβαιώθηκε πως ήταν αγία και της ζήτησε να του μιλήσει για τη ζωή της, σίγουρος πια ότι τα λόγια της θα ήταν θείο κήρυγμα και βάλσαμο για την ψυχή του.

Η εξομολόγηση της Οσίας Μαρίας: Η άγνωστη γυναίκα ανταποκρίθηκε στην παράκληση του Ζωσιμά και άρχισε να του εξιστορεί την ζωή της. Καταγόταν από την Αίγυπτο αλλά σε ηλικία δώδεκα ετών εγκατέλειψε την πατρική της οικογένεια και πήγε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί έζησε μια φτωχική αλλά αμαρτωλή ζωή μέχρι την μέρα που έμαθε πως στα Ιεροσόλυμα θα γινόταν η Ύψωση του Τίμιου Σταυρού. Τότε θέλησε να πάει και εκείνη εκεί, όχι λόγω θρησκευτικής παρόρμησης, αλλά για να έχει περισσότερες ευκαιρίες για πορνεία. Κατάφερε τελικά και πήγε αλλά δεν μπόρεσε να μπει στην εκκλησία όσο και να προσπάθησε. Όταν λοιπόν απογοητευμένη η Μαρία, γιατί αυτό ήταν το όνομά της, στεκόταν σε μια γωνιά κατάλαβε ότι η προηγούμενη αμαρτωλή ζωή της ήταν η αιτία που ο Θεός της απαγόρευε την είσοδο στο χώρο που υπήρχε ο Σταυρός Του. Ταυτόχρονα είδε μια εικόνα της Παναγίας και άρχισε να προσεύχεται με θέρμη. Την παρακάλεσε να την αφήσει να δει το Τίμιο Ξύλο και εκείνη υποσχόταν να σταματήσει την αμαρτωλή ζωή της. Πράγματι, η Μαρία όταν ξαναπροσπάθησε να μπει στην εκκλησία, δεν συνάντησε καμιά δυσκολία, προσκύνησε τον Τίμιο Σταυρό και ζήτησε από τον Θεό καθοδήγηση για την μελλοντική ζωή της. Τότε άκουσε μια φωνή που την συμβούλεψε να πάει στην περιοχή του Ιορδάνη ποταμού για να βρει η ψυχή της την γαλήνη. Η Μαρία ακολούθησε τα λόγια της φωνής και έμεινε στην έρημο του Ιορδάνη ποταμού επί 40 χρόνια, προσευχόμενη για την σωτηρία της. Ο Θεός φρόντιζε για την επιβίωσή της, εξασφαλίζοντας της τροφή και κατάλληλες συνθήκες στο περιβάλλον για την επιβίωσή της. Επί 17 χρόνια, στην αρχή της παραμονής της στην έρημο, ερχόταν αντιμέτωπη με πολλούς πειρασμούς που της θύμιζαν τις ανέσεις της προηγούμενης ζωής της, όμως με την πίστη και την προσευχή της, ο Κύριος την απήλλαξε. Δεν είχε έρθει σε επαφή με κανέναν άνθρωπο όσο ήταν στην έρημο και δεν γνώριζε γραφή. Ζήτησε όμως από τον Ζωσιμά, όταν τελείωσε την εξιστόρηση της ζωής της, να μην αποκαλύψει τίποτα από όσα του είπε, όσο ζούσε η ίδια. Τον παρακάλεσε να την επισκεφτεί την επόμενη χρονιά πάλι, την Μεγάλη Πέμπτη και να έχει μαζί του τη Θεία Κοινωνία για να μεταλάβει. Σαν σημείο συνάντησης ορίστηκε ο Ιορδάνης ποταμός. Λίγο πριν φύγει, ζήτησε από τον Ζωσιμά να μιλήσει με τον Ηγούμενο της μονής ώστε να διορθωθούν κάποιες παρατυπίες που συνέβαιναν στο μοναστήρι.

Η Οσία Μαρία μεταλαμβάνει: Ο Ζωσιμάς ακολούθησε τις οδηγίες της Μαρίας και εντυπωσιάστηκε που γνώριζε όλα όσα συνέβαιναν στο μοναστήρι. Τον επόμενο χρόνο, όταν έφτασε ο καιρός που οι μοναχοί συνήθιζαν να βγαίνουν από το μοναστήρι, ο Ζωσιμάς ασθένησε και έμεινε στη μονή. Θυμήθηκε όμως τα λόγια της άγνωστης γυναίκας και βγήκε τη Μεγάλη Πέμπτη έχοντας γίνει πλέον καλά. Εκτός από την Αγία Κοινωνία πήρε και λίγα τρόφιμα μαζί του για να τα δώσει στην Μαρία και πήγε στο σημείο συνάντησης. Η γυναίκα εμφανίστηκε από την άλλη πλευρά του ποταμού και κάνοντας τον σταυρό της βρέθηκε στην αντίπερα όχθη, κοντά στον Ζωσιμά. Αφού μετάλαβε με βαθειά πίστη, πήρε ελάχιστη τροφή και έφυγε με τον ίδιο τρόπο, ζητώντας από τον καλόγερο να έρθει και πάλι μετά από ένα έτος στο σημείο της πρώτης συνάντησης στην έρημο. Ο Ζωσιμάς υπάκουσε και πάλι αλλά στενοχωρημένος που για μια ακόμα φορά είχε παραλείψει να ρωτήσει το όνομά της.

Ο θάνατος και η ταφή της Μαρίας: Πιστός στις οδηγίες της Μαρίας, ο Ζωσιμάς, τον επόμενο χρόνο, πήγε στην έρημο και περίμενε αλλά δεν την είδε να έρχεται και στενοχωρήθηκε. Δεν άργησε όμως να την δει νεκρή στο έδαφος, με τα χέρια σταυρωμένα. Πάνω από το κεφάλι της ήταν γραμμένα, από την ίδια πάνω στο χώμα, κάποια λόγια. Η Οσία του αποκάλυπτε το όνομά της και την μέρα του θανάτου της που ήταν η νύχτα της μέρας που μετάλαβε. Του ζητούσε επίσης να προσευχηθεί για εκείνη και να ενταφιάσει το σώμα της. Ο Ζωσιμάς έμεινε άφωνος και θαύμαζε την αγιότητα της γυναίκας λόγω των όσων είχαν γίνει κατά την διάρκεια της γνωριμίας τους αλλά και του θανάτου της. Καταρχήν θαύμασε το ότι έγραψε το μήνυμά της στην άμμο, ενώ δεν γνώριζε γραφή. Στη συνέχεια, βλέποντας την ξηρότητα και την σκληρότητα του εδάφους, προβληματίστηκε πώς μπόρεσε η Μαρία να γράψει με το μικρό ξύλο που βρέθηκε δίπλα της. Ο ίδιος το δοκίμασε και στάθηκε αδύνατο να χαράξει το οτιδήποτε. Το επόμενο παράδοξο γεγονός ήταν ότι η Μαρία βρέθηκε στο σημείο του θανάτου της μέσα σε μια μέρα από την στιγμή που συνάντησε για τελευταία φορά τον Ζωσιμά και την μετάλαβε. Σε πραγματικό χρόνο, η Μαρία έπρεπε να περπατήσει 20 μέρες για να διανύσει την συγκεκριμένη απόσταση. Ο Ζωσιμάς όμως ένιωσε έκπληξη και για έναν άλλο λόγο. Στα πόδια της Μαρίας είδε να στέκεται ένα λιοντάρι και αμέσως θυμήθηκε τα λόγια της που του είχε πει ότι κατά την 40χρονη παραμονή της στην έρημο δεν είχε συναντήσει κανένα ζωντανό πλάσμα, ούτε άνθρωπο, ούτε ζώο. Ο καλόγερος αντιλήφθηκε το θαύμα και ζήτησε από το θηρίο να τον βοηθήσει για να ενταφιάσει την Μαρία, όπως και έγινε. Ο Ζωσιμάς επέστρεψε στο μοναστήρι και έζησε εκεί μέχρι τον θάνατό του, στην ηλικία των 100 ετών, έχοντας την ευκαιρία να ζήσει τις αλλαγές στη μονή που επαλήθευσαν τα λόγια της Οσίας.

Η προετοιμασία της ψυχής με την καθημερινή μετάνοια: Ο Θεός είναι τόσο φιλεύσπλαχνος που όταν ο χριστιανός μετανοεί, συγχωρεί κάθε αμαρτία και παράπτωμα. Οι άνθρωποι όμως, συνήθως, έχουν την άποψη ότι μπορούν να ζήσουν μια ασύδοτη αμαρτωλή ζωή στη νεότητά τους και να μετανοήσουν στα γηρατειά, ευελπιστώντας στην είσοδο τους στον Παράδεισο. Η σκέψη αυτή όμως είναι και λανθασμένη αλλά και αμαρτία γιατί κανείς δεν γνωρίζει την ακριβή μέρα του θανάτου του. Απεναντίας, αν φερόμαστε με έπαρση σαν να είμαστε αθάνατοι, τότε η ψυχή μας δεν προετοιμάζεται αλλά γίνεται έρμαιο διαβολικών τεχνασμάτων. Επιπλέον, η νεότητα είναι πιο κατάλληλη περίοδος για συνετή ζωή και άσκηση στη μετάνοια. Ο γερασμένος χριστιανός δεν έχει την σωματική δύναμη να νηστέψει, ούτε την ψυχική αντοχή για να μετανοήσει και να ασκηθεί. Άρα, γνώμονας της ζωής μας πρέπει να  είναι το δεδομένο ότι η ζωή είναι πρόσκαιρη, σύντομη και χωρίς νόημα όταν είναι μακριά από τον Κύριο.

Ο Κύριος μεριμνά για τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου και ο χριστιανός για τη σωτηρία του: Ο Θεός φροντίζει για όλες τις καθημερινές μας ανάγκες όπως μεριμνά για όλα τα πλάσματά Του. Όσο και αν προσπαθήσει ο άνθρωπος να πλουτίσει και να εξασφαλίσει τις περιττές απολαύσεις, δεν θα μπορέσει να φτάσει το μεγαλείο της δημιουργίας του Θεού, όπως και ο Σολομώντας που με όλη του την υλική μεγαλοπρέπεια δεν μπόρεσε να φανεί ομορφότερος από ένα απλό λουλούδι. Τα μέλη του ζωικού και φυτικού βασιλείου προστατεύονται και επιβιώνουν χάρη στον Κύριο, χωρίς τα ίδια να προσπαθούν. Το παράδειγμά τους λοιπόν πρέπει να ακολουθήσουν και οι άνθρωποι. Θα πρέπει να απαλλαγούν από την έγνοια του υλικού πλούτου και να φροντίσουν να εφοδιαστούν με ψυχικές αρετές ώστε να διεκδικήσουν τον πλούτο της Ουράνιας Βασιλείας.

ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ: ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

1. Από δοκιμή: Ο Θεός δοκιμάζει τον άνθρωπο για να δει αν Τον αγαπά και στις δύσκολες στιγμές εκτός από τις ευήμερες. Παράδειγμα, ο Ιώβ, ένας άνθρωπος δίκαιος, ελεήμων και αληθινός. Είχε 7 γιους, 3 κόρες και μεγάλη περιουσία που σε λίγες μέρες χάθηκαν και απέμεινε μόνο με την σύζυγό του. Έδειξε όμως υπομονή και πίστη στον Θεό και στους πειρασμούς που του έστειλε ο διάβολος, κατόπιν άδειας του Κυρίου. Δεν επηρεάστηκε από τα παράπονα της γυναίκας του και συνεχώς της έλεγε πως όφειλαν να δέχονται τα άσχημα με την ίδια ευχαρίστηση που απολάμβαναν τα αγαθά που τους παρείχε ο Θεός νωρίτερα.
2. Από παραχώρηση: Ο Θεός επιτρέπει να πειράζεται ένας άνθρωπος που έχει αμαρτήσει για να συνετιστεί και να διορθωθεί. Παράδειγμα, οι Εβραίοι που αιχμαλωτίστηκαν και υπέφεραν πολλά από τους Αιγύπτιους.
3. Από τελεία εγκατάλειψη: Ο Θεός αφήνει τον αμαρτωλό να βασανίζεται από τα μαρτύρια του δαίμονα γιατί αγνόησε κάθε ευκαιρία που του έδωσε για μετάνοια. Παράδειγμα, ο Ιούδας, ο μαθητής του Ιησού, ο οποίος έγινε αυτόχειρας υπό το βάρος της πίεσης που αισθανόταν.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

 Την εποχή που στην Ρώμη ήταν αυτοκράτορας ο Τραϊανός, στον Ρωμαϊκό στρατό υπήρχε ένας στρατηλάτης με το όνομα Πλακίδας. Ήταν ο πιο ικανός στρατιωτικός, γενναίος που προκαλούσε φόβο στους εχθρούς. Ήταν εύπορος με ευγενική καταγωγή και αρχαιολάτρης στο θρήσκευμα. Ήταν όμως δίκαιος, σώφρων και ελεήμων στους φτωχούς. Τα ίδια θεάρεστα ψυχικά χαρίσματα είχε η σύζυγός του, Τατιανή και τα δυο του αγόρια.

Ο ΠΛΑΚΙΔΑΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ

Μια μέρα και ενώ ήταν με τους στρατιώτες του για κυνήγι, ο Πλακίδας είδε ένα ελάφι και το καταδίωξε. Ξαφνικά ανάμεσα στα κέρατα του ζώου εμφανίστηκε ένας φωτεινός σταυρός με τον Ιησού τον Εσταυρωμένο ενώ συγχρόνως μια φωνή ακούστηκε, απευθυνόμενη στον Πλακίδα. Η φωνή ανέφερε την ταυτότητά της και τον λόγο της αποκάλυψης στον στρατηλάτη. Του είπε ότι είναι ο Δημιουργός των πάντων που ήρθε στη γη και θανατώθηκε για την σωτηρία των ανθρώπων. Επίσης παίνεψε τον Πλακίδα για την αγαθή του ψυχή και τα χριστιανικά του ήθη και τον συμβούλεψε να απαρνηθεί την ειδωλολατρία και να πιστέψει σε Εκείνον. Ο Πλακίδας δέχτηκε αμέσως τα λόγια του Κυρίου και Του ζήτησε να αποκαλύψει το θαύμα και στην οικογένειά του. Ο Κύριος δέχτηκε και τον συμβούλεψε να απευθυνθεί στον Αρχιερέα του τόπου του για να βαπτιστεί όλη η οικογένεια στο όνομα του Κυρίου.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΚΙΔΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ

Ο Πλακίδας μετά την αποκάλυψη του Κυρίου επέστρεψε στο σπίτι του όπου περιέγραψε στη γυναίκα του τα πάντα. Εκείνη του φανέρωσε πως το προηγούμενο βράδι είχε δει σε όνειρο τον Θεό και ζήτησε από τον άνδρα της να πάνε στον Αρχιερέα για να βαπτιστούν Χριστιανοί. Πράγματι, σύσσωμη η τετραμελής οικογένεια, το ίδιο βράδι, εμφανίστηκε στον Αρχιερέα και εξιστόρησε τα θαύματα. Βαπτίστηκαν Χριστιανοί, κοινώνησαν και έλαβαν τα εξής ονόματα: Ευστάθιος(ο Πλακίδας), Θεοπίστη(η Τατιανή), Αγάπιος(ο πρωτότοκος γιος), Θεόπιστος(ο δεύτερος γιος).

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΣΤΟΝ ΕΥΣΤΑΘΙΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Το επόμενο πρωί, ο Ευστάθιος πήγε στον τόπο που είχε δει την οπτασία, γονάτισε και ομολόγησε στον Κύριο την πίστη του. Η φωνή του Θεού ακούστηκε τότε. Τον επαίνεσε αρχικά για την ομολογία της πίστης και την νίκη του απέναντι στον διάβολο. Τον προειδοποίησε όμως πως το κακό, ορμώμενο από ζήλεια, θα του φέρει πολλούς πειρασμούς και εμπόδια στη ζωή του. Θα πρέπει όμως να δείξει μεγάλη υπομονή, σαν νέος Ιώβ και να μην λυγίσει γιατί στο τέλος, αν αντέξει, θα στεφανωθεί στην Ουράνια Βασιλεία. Ο Ευστάθιος τότε ζήτησε δύναμη από τον Κύριο για να υπομείνει το μαρτύριο και αφού ενημέρωσε στη συνέχεια και την Θεοπίστη ευχήθηκαν μαζί να πραγματοποιηθεί το θέλημα του Θεού.

ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Λίγες μέρες μετά την βάπτιση του Ευσταθίου, μια λοιμώδης ασθένεια προκάλεσε το θάνατο των ζώων και των εργατών του και μερικοί ληστές, εκμεταλλευόμενοι την απουσία της οικογένειας από το σπίτι, το λεηλάτησαν χωρίς να αφήσουν το παραμικρό περιουσιακό στοιχείο. Η οικογένεια αποφάσισε να επισκεφτεί τα Ιεροσόλυμα αλλά στο δρόμο με το πλοίο, ο καπετάνιος θέλοντας να κρατήσει την Θεοπίστη δική του, ζήτησε από τον Ευστάθιο περισσότερα ναύλα. Εκείνος αδυνατούσε να τα πληρώσει και, υπό απειλή, ο καπετάνιος έδιωξε τον Ευστάθιο και τα παιδιά και κράτησε την Θεοπίστη.

Περίλυπος περπατούσε με τους γιους του μέχρι να βρει κάποιο τόπο να μείνουν, μέχρι που έφτασαν σε ένα ποτάμι. Επειδή το νερό ήταν βαθύ αποφάσισε να πάρει τα παιδιά στους ώμους του εναλλάξ για να τα περάσει στην αντίπερα όχθη. Όμως ένας λύκος και ένα λιοντάρι άρπαξαν τα παιδιά και εξαφανίστηκαν. Ο Ευστάθιος προσευχήθηκε στον Θεό να τον λυπηθεί περισσότερο από τον Ιώβ και να του δώσει την ψυχική δύναμη να αντέξει την σκληρή δοκιμασία. Έφτασε τελικά σε μια πόλη που είχε το όνομα Βηρυσσός και εκεί έζησε ως εργάτης αμπελιών για 15 χρόνια.

Στο μεταξύ, τα παιδιά του Ευσταθίου γλίτωσαν από τα αγρίμια γιατί τα έσωσαν χωρικοί της περιοχής και τα ανέθρεψαν σε χωριστά μέρη, αγνοώντας το ένα την ύπαρξη του άλλου. Η γυναίκα του από την άλλη, διατηρήθηκε αγνή καθώς ο καπετάνιος δεν την πείραξε και λίγες μέρες μετά την επιστροφή του μαζί της στον τόπο του, πέθανε.

Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Κάποτε, ο αυτοκράτορας Τραϊανός, συλλογιζόμενος την ξαφνική απουσία του Ευσταθίου, θέλησε να τον βρει. Δυο στρατιώτες του και προσωπικοί φίλοι του Αγίου, ο Αντίοχος και ο Ακάκιος έφτασαν μετά από περιπλάνηση και στην Βηρυσσό όπου συνάντησαν τον στρατηλάτη τους. Η αναγνώριση έγινε με ιδιαίτερη συγκίνηση και ο Ευστάθιος, αναχωρώντας από την πόλη και επιστρέφοντας στην Ρώμη, τους διηγήθηκε την περιπέτειά του.

Στη συνάντησή του με τον αυτοκράτορα αποκάλυψε την χριστιανική του πίστη και όλα όσα υπέμεινε για τη χάρη του Κυρίου. Ο Τραϊανός τον όρισε πάλι στρατηλάτη και ο Ευστάθιος επέστρεψε στα παλιά του καθήκοντα.

Διέταξε να ανανεωθεί και να συμπληρωθεί το στράτευμα με ικανούς νέους από όλη την αυτοκρατορία και ως εκ θαύματος δήλωσαν συμμετοχή τα δυο του παιδιά τα οποία προσέλαβε στην προσωπική του φρουρά, αγνοώντας την ταυτότητά τους.

Κάποια περίοδο, πολεμώντας τους βαρβάρους, ο Ευστάθιος έφτασε και στον τόπο διαμονής της γυναίκας του και έστησε το αρχηγείο του στον κήπο του σπιτιού της. Αρχικά, κανένας από τους δυο δεν αναγνώρισε τον άλλο. Τα δυο αδέρφια όμως μια μέρα, συζητώντας στον κήπο της μητέρας τους, μίλησαν για τις προσωπικές τους ιστορίες και με δάκρυα στα μάτια αγκαλιάστηκαν αφού συνειδητοποίησαν ότι ήταν τα χαμένα για χρόνια αδέρφια. Η μητέρα τους άκουσε την συνομιλία και καθώς δεν πρόλαβε να τους αποκαλυφτεί, γιατί εκείνοι έφυγαν βιαστικά, παρουσιάστηκε στον Ευστάθιο. Η συζήτηση ήταν γεμάτη συγκίνηση αφού η Θεοπίστη αποκάλυψε την ταυτότητά της και τον ενημέρωσε για την τύχη των παιδιών τους. Στη συνέχεια, αφού ενημέρωσαν και τους γιους τους για την επανένωση της οικογένειας, γιόρτασε όλο το φουσάτο μαζί τις νίκες του στους εχθρούς και την οικογενειακή χαρά του στρατηλάτη τους.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Όταν η στρατιωτική επιχείρηση που είχε αναλάβει ο Ευστάθιος τελείωσε, επέστρεψε στην Ρώμη όπου βασίλευε ένας νέος αυτοκράτορας, ο Ανδριανός. Ο αυτοκράτορας δέχτηκε με ιδιαίτερες τιμές τον στρατηλάτη και διοργάνωσε τελετή με θυσία στον Απόλλωνα. Ο Ευστάθιος αρνήθηκε να το κάνει και ομολόγησε δημόσια, μπροστά στον Ανδριανό ότι πιστεύει στον Χριστό. Ο αυτοκράτορας αμέσως τον καθαίρεσε ενώπιον όλων και αφού είδε ότι δεν άγγιξε η ντροπή τον ευσεβή στρατιωτικό, διέταξε να οδηγήσουν όλη την οικογένεια ενώπιον ενός πεινασμένου λιονταριού. Το ζώο όμως, καθώς τους πλησίασε, έσκυψε το κεφάλι του, έκανε μεταβολή και έφυγε.

Οργισμένος ο Ανδριανός έδωσε διαταγή να τους ρίξουν σε φλεγόμενο καμίνι. Τότε η οικογένεια προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο και Εκείνος τους απάντησε πως θα τους ανταμείψει για όλα όσα υπέμειναν τόσα χρόνια. Πράγματ,ι άφησαν την τελευταία τους πνοή χωρίς όμως οι φλόγες να αγγίξουν καθόλου τα σώματά τους. Όταν τρεις μέρες αργότερα ο αυτοκράτορας με τη συνοδεία του πήγαν να δουν τους νεκρούς και τους βρήκαν ανέπαφους, τρομοκρατήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή. Πολλοί από τους παρευρισκόμενους πίστεψαν στο θαύμα και κάποιοι τολμηροί πήραν τα σώματα για να τα περιποιηθούν και να τα ενταφιάσουν.

Όταν αργότερα, αυτοκράτορας έγινε ο Μέγας Κωνσταντίνος κτίστηκε ένας ναός προς τιμή του Ευσταθίου και καθιερώθηκε η 20^η Σεπτεμβρίου, ημέρα εορτασμού της μνήμης του.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΔΙΩΓΜΩΝ

Την εποχή που βασίλευαν οι δυο ειδωλολάτρες αυτοκράτορες, Μαξιμιλιανός και Μαξιμίνος, οι Χριστιανοί υπέφεραν από διωγμούς. Με αυτοκρατορικό διάταγμα, οι πιστοί του Ιησού όφειλαν να θυσιάσουν στα είδωλα. Όσοι πειθαρχούσαν θα απολάμβαναν τιμές, όσοι όμως επέμεναν στην πίστη τους θα βασανίζονταν και θα θανατώνονταν μαρτυρικά.

Οι Χριστιανοί ενήργησαν με τους εξής τρόπους:

• Απαρνήθηκαν την χριστιανική πίστη και θυσίασαν στα είδωλα.
• Ομολόγησαν την αγάπη και την αφοσίωσή τους στο Χριστό και πέθαναν μαρτυρικά.
• Εγκατέλειψαν την περιουσία και την κοινωνική τους ζωή και κατέφυγαν σε απομακρυσμένα μέρη, φοβούμενοι τους διωγμούς και αρνούμενοι να αλλαξοπιστήσουν.
• Παρουσιάζονταν στον κοινωνικό περίγυρο ως ειδωλολάτρες αλλά στην προσωπική τους ζωή και στην ψυχή τους ήταν αφοσιωμένοι στον Κύριο.

Ο Άγιος Θεόδωρος ανήκε στην 4^η ομάδα και η επιλογή αυτή δεν έγινε λόγω φόβου αλλά γιατί πίστευε πως δεν είχε έρθει η ώρα του να μαρτυρήσει για τον Κύριο. Η στιγμή εκείνη ήρθε, ο Άγιος ομολόγησε, μαρτύρησε και πέθανε για την πίστη του.

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

• Θανάτωση δράκου: Ο Θεόδωρος ανήκε σε ένα τάγμα εκατόνταρχων όπου με τον διοικητή τους πήγαν σε μια περιοχή της Ανατολής. Εκεί υπήρχε ένας δράκος που κατέστρεφε τους αγρούς και τις περιουσίες των κατοίκων και έκανε επιθέσεις στους περαστικούς. Ο Άγιος αποφάσισε να αναμετρηθεί μαζί του για να απαλλάξει τους ανθρώπους από την απειλή του και να μάθει αν έφτασε η ώρα του να μαρτυρήσει για τον Κύριο. Πράγματι, με ιδιαίτερη ανδρεία και προσευχή, κατάφερε και τον σκότωσε.
• Ο Άγιος ομολογεί ότι είναι Χριστιανός: Μετά τη νίκη του επί του θηρίου, ο Θεόδωρος συνειδητοποίησε ότι είχε φτάσει η ώρα να μαρτυρήσει, πολεμώντας τον Διάβολο. Με παρρησία λοιπόν αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα στη διάρκεια προγραμματισμένων τελετών για τους Ολύμπιους Θεούς. Ο διοικητής του τον συμβούλεψε να συμμορφωθεί, διαφορετικά η ποινή, όπως οριζόταν από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, θα ήταν σκληρή. Ο Θεόδωρος όχι μόνο δεν λιγοψύχησε αλλά, παρουσία όλου του τάγματος, ομολόγησε την πίστη του στον Κύριο και προέτρεψε και άλλους κρυφούς Χριστιανούς στρατιώτες να πράξουν το ίδιο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΑΙΕΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΟ ΝΑΟ

• Η καύση του ναού: Ο Άγιος, ένα βράδυ έβαλε φωτιά σε έναν ειδωλολατρικό βωμό, αφιερωμένο στη θεά Ρέα. Ήθελε από τη μια να ομολογήσει και έμπρακτα την αφοσίωσή του στο Θεό και από την άλλη να αποδείξει ότι τα είδωλα δεν έχουν καμιά δύναμη παρά είναι κατασκευασμένα από φθαρτό υλικό. Έγινε ορατός όμως από υπηρέτη του ναού που τον κατέδωσε στον τοπικό άρχοντα.
• Ομολογία της πράξης: Ο Θεόδωρος εμφανίστηκε μπροστά στον άρχοντα Πούπλιο και ομολόγησε χωρίς ενδοιασμούς ότι έκαψε τον ναό. Επίσης δήλωσε ότι το είδωλο της θεάς δεν είχε καμία δύναμη αλλά ήταν αντικείμενο ευτελούς αξίας το οποίο δεν άξιζε καμία τιμή.

ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

• Το θαύμα στη φυλακή: Ο άρχοντας Πούπλιος διέταξε να τιμωρήσουν τον Θεόδωρο μέσω ξυλοδαρμού. Εκείνος όμως δεν πτοήθηκε από τον πόνο, γεγονός που προκάλεσε την οργή του ηγεμόνα ο οποίος πρόσταξε να φυλακιστεί ο Θεόδωρος υπό αυστηρή στρατιωτική επιτήρηση και απαγόρευσε τη σίτισή του. Ο Κύριος όμως φανερώθηκε, τον εμψύχωσε και του ζήτησε να αρνηθεί να λάβει τροφή και νερό από τους δέσμιούς του. Παράλληλα, Άγγελοι άρχισαν να ψέλνουν και ο ήχος έγινε αντιληπτός από τους φύλακες που ενημέρωσαν τον Πούπλιο. Η επίσκεψη στο χώρο και η επιτόπου εκτίμηση των γεγονότων και του θαύματος που λάβαινε χώρα, του προκάλεσε φόβο.
• Προσπάθεια να τον δελεάσουν: Ο άρχοντας αρχικά αναίρεσε την εντολή του και διέταξε να σιτίσουν τον φυλακισμένο. Ο Άγιος όμως αρνήθηκε και ο Πούπλιος του υποσχέθηκε τιμές και διοικητικές αρχιερατικές εξουσίες στην περίπτωση που προσκυνούσε στα είδωλα. Η προσπάθειά του όμως να δελεάσει τον Θεόδωρο έπεσε στο κενό.
• Βασανιστήρια του Αγίου: Ο Πούπλιος έχοντας την ψευδαίσθηση ότι τα βασανιστήρια θα λύγιζαν τον Θεόδωρο διέταξε να τον κρεμάσουν με το κεφάλι προς το έδαφος και να ξύσουν το κορμί του με αιχμηρά αντικείμενα. Απέτυχε όμως στο σκοπό του και προσπάθησε να τον μεταπείσει, χωρίς αποτέλεσμα και πάλι. Έτσι διέταξε να θανατωθεί με τον μαρτυρικό τρόπο της ρίψης του στην πυρά.
• Ο θάνατος του Αγίου: Ο Θεόδωρος προσευχήθηκε θερμά και χωρίς να δειλιάσει ρίχτηκε μόνος του μέσα στη φωτιά. Ο Κύριος όμως έκανε το θαύμα Του. Η φωτιά τον κύκλωσε σαν καμάρα, χωρίς να τον αγγίξει και παρέδωσε το πνεύμα του.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΟΥ

• Η Ευσεβία και το λείψανο του Αγίου: Η Ευσεβία ήταν μια πιστή χριστιανή που συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Άγιο όταν εκείνος προετοιμαζόταν για να σκοτώσει τον δράκο. Λίγο πριν την αναμέτρηση και ενώ τον είχε πάρει ο ύπνος, η Ευσεβία, που περνούσε από το μέρος, τον είδε, τον ξύπνησε και τον συμβούλεψε να φύγει. Μετά το θάνατό του η Ευσεβία διέθεσε μεγάλο μέρος της περιουσίας της για να αγοράσει το λείψανο του Αγίου. Το μετέφερε στη χώρα της και κάθε χρόνο έκανε γιορτή στην μνήμη του, στην οποία έπαιρνε μέρος πλήθος κόσμου.

Ο Άγιος Θεόδωρος, μετά το θάνατό του, έκανε πολλά θαύματα σε ασθενείς με σωματικά και ψυχικά νοσήματα. Επίσης, προφύλαξε ανθρώπους που ταξίδευαν στη θάλασσα από πνιγμό, ελευθέρωσε αιχμαλώτους και προστάτεψε στρατιώτες από την αιχμαλωσία.

• Το θαύμα των κολλύβων: Την ημέρα της γιορτής του Αγίου Θεοδώρου μοιράζονται κόλλυβα προς ανάμνηση ενός μεγάλου θαύματός του.

Όταν στην Βασιλεύουσα ήταν αυτοκράτορας ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, αρχαιολάτρης και όργανο του διαβόλου, παρακινημένος από την απέχθεια που ένιωθε για τους Χριστιανούς, διέταξε τον έπαρχο της πόλης να εκτελέσει ένα δόλιο σχέδιο. Γνωρίζοντας πως οι Χριστιανοί θα άρχιζαν περίοδο νηστείας, διέταξε τον έπαρχο να πουληθούν στην Πόλη μόνο τρόφιμα που είχαν μολυνθεί από αίμα θυσιών, ώστε να μιανθούν οι Χριστιανοί.

Ο Θεός όμως έστειλε τον Θεόδωρο που παρουσιάστηκε σε όραμα στον Πατριάρχη Ευδόξιο. Του αποκάλυψε την απάτη και τον συμβούλεψε να μοιράσει στον λαό, βρασμένο σιτάρι δηλαδή κόλλυβα. Ο Πατριάρχης ενημέρωσε Κληρικούς και Χριστιανούς για την οπτασία που είδε και έπραξε όπως τον συμβούλεψε ο Άγιος Θεόδωρος. Έτσι απετράπη το σχέδιο του πονηρού. 

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σε ποιες κατηγορίες διακρίνονται τα πλάσματα του Θεού;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Είναι τα νοητά, τα αισθητά και τα μεικτά.

• Νοητά: Τα πλάσματα που δεν γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις. Είναι: η ψυχή, οι Άγγελοι και οι δαίμονες.
• Αισθητά: Όσα γίνονται αντιληπτά με τις πέντε αισθήσεις: όραση, ακοή, αφή, όσφρηση, γεύση.
• Μεικτά: Είναι ο άνθρωπος, ο οποίος είναι νοητός γιατί έχει την ψυχή που είναι άυλη, αόρατη και αθάνατη και αισθητός γιατί διαθέτει το υλικό, φθαρτό σώμα.

Τα χαρακτηριστικά της ταυτότητας των Αγγέλων

• Νοεροί: Κανείς δεν μπορεί να τους καταλάβει.
• Αεικίνητοι: Δεν στέκονται ποτέ σε έναν τόπο αλλά κινούνται, όπως ο ανθρώπινος νους. Δεν βρίσκονται όμως συγχρόνως σε δύο μέρη.
• Αυτεξούσιοι: Οι Άγγελοι δεν δεσμεύονται από τον Θεό αλλά έχουν την ελευθερία να φύγουν και να γίνουν υπηρέτες του Εωσφόρου, αν το θελήσουν.
• Ασώματοι: Μόνο ο Θεός γνωρίζει την μορφή τους.
• Αθάνατοι: Ποτέ δεν πεθαίνουν ή φθείρονται.
• Παντοτινοί υπηρέτες του Κυρίου: Εκτελούν όλες τις εντολές του Κυρίου και επίσης δοξάζουν και υμνούν την παντοτινή δύναμη του Θεού.
• Φωτεινοί και λαμπροί: Έχουν το φωτισμό και τον αγιασμό του Αγίου Πνεύματος.
• Δυνατοί: Δεν τους σταματά πόρτα, τοίχος, κλειδαριά ή φραγμός. Είναι πάντα σε ετοιμότητα, επιτηρούν, προστατεύουν και βοηθούν κατόπιν εντολής του Θεού, κάστρα, χώρες και Εκκλησίες.
• Άγνωστος ο αριθμός τους: Κανείς δεν γνωρίζει πόσοι είναι, ούτε και σε ποια σχήματα συντάσσονται .
• Φύλακες: Κάθε χριστιανός, ακόμα και αν είναι αμαρτωλός, έχει τον δικό του, μοναδικό φύλακα-Άγγελο.

Τα τάγματα των Αγγέλων

Είναι εννέα τα τάγματα που διακρίνονται σε τρεις τάξεις των τριών ταγμάτων το καθένα.

• Πρώτη τάξη: Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνοι
• Δεύτερη τάξη: Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες
• Τρίτη τάξη: Αρχές, Αρχάγγελοι, Κυριότητες

Δημιουργία Αγγέλων

Πλάστηκαν από τον Κύριο πριν την δημιουργία του ουρανού και της γης.

Προέλευση ονόματος

Άγγελος σημαίνει μηνυτής, μαντατοφόρος, καθώς μεταφέρει το θέλημα και τον ορισμό του Κυρίου.

Τι είναι η Σύναξη των Αρχαγγέλων και πότε εορτάζεται;

• Ορισμός: Σύναξη σημαίνει συγκέντρωση
• Εορτή: Η Σύναξη των Αρχαγγέλων εορτάζεται στις 8 Νοεμβρίου.
• Γεγονότα: Ο Θεός αφού έπλασε τους Αγγέλους, τους επέτρεψε να είναι αυτεξούσιοι. Ένας Άγγελος όμως, με το όνομα Εωσφόρος, που ηγείτο αγγελικού τάγματος, περηφανεύτηκε και ανύψωσε τον εαυτό του υπεράνω του Θεού. Την ίδια στιγμή έγινε η πτώση του στην άβυσσο της γης, παρασύροντας μαζί του και τους αγγέλους του τάγματός του, οι οποίοι διασκορπίστηκαν στον άδη, στη γη, στο νερό και στον αέρα (οι τελευταίοι είναι τα εναέρια τελώνια των ψυχών). Ταυτόχρονα με την πτώση των διαβόλων, σχίστηκε ο ουρανός και συγκεντρώθηκαν όλα τα τάγματα του ουρανού με επικεφαλής, στο μέσο της παράταξης, τον Αρχιστράτηγο Μιχαήλ. Η παράταξη αυτή των Αγγέλων είναι η Σύναξη που εορτάζεται στις 8 Νοεμβρίου.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

1. Η Άγαρ, η δούλη του Αβραάμ και της Σάρρας: Καθώς η Σάρρα ήταν στείρα, ο άνδρας της ο Αβραάμ για να μην μείνει άτεκνος, άφησε έγκυο την δούλη του Άγαρ, η οποία γέννησε ένα αγόρι, τον Ισμαήλ. Η αγάπη όμως του Αβραάμ προς την Άγαρ προκάλεσε την ζήλεια της Σάρρας και με τον τρόπο της κατάφερε τον άνδρα της να διώξει την δούλη του με το παιδί της. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ όμως εμφανίστηκε μπροστά της και την πρόσταξε να επιστρέψει, όπως και έγινε. Τα χρόνια πέρασαν και η Σάρρα τεκνοποίησε και αυτή τον Ισαάκ. Μια μέρα που τα δυο αδέρφια έπαιζαν, μάλωσαν και ο Ισμαήλ ως μεγαλύτερος και δυνατότερος χτύπησε τον Ισαάκ. Το γεγονός αυτό εξόργισε την Σάρρα που απαίτησε την αποπομπή της Άγαρ και του γιου της. Πράγματι ο Αβραάμ τους έδιωξε και οι δυο τους μετά την περιπλάνησή τους στην έρημο, κινδύνεψαν να πεθάνουν από την δίψα. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ όμως εμφανίστηκε ξανά, έδωσε νερό για να ξεδιψάσουν και με θαυματουργό τρόπο ο Κύριος άνοιξε βρύση στο μέρος που είχαν καταλύσει.
2. Η θυσία του Αβραάμ: Κάποια μέρα, ο Θεός για να δοκιμάσει τη  αφοσίωση του Αβραάμ, του ζήτησε να θυσιάσει τον γιο του. Ο Αβραάμ με πόνο ψυχής υπάκουσε, πήρε τα απαραίτητα για την θυσία και μαζί με τον Ισαάκ και δύο βοηθούς του ξεκίνησαν για το βουνό που είχε ορίσει ο Κύριος να γίνει η θυσία. Έπειτα από τρεις μέρες έφτασαν, άφησαν τους βοηθούς στους πρόποδες και ο πατέρας με τον γιο συνέχισαν την ανάβαση. Φτάνοντας στην κορυφή του βουνού, ο Αβραάμ αποκάλυψε στον γιο του την εντολή του Θεού και ετοιμάστηκε για την θυσία. Την τελευταία στιγμή όμως εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και τον εμπόδισε να θυσιάσει τον Ισαάκ. Ο Αβραάμ τότε θυσίασε ένα κριάρι που ήταν εκεί κοντά και συγχρόνως ενημερώθηκε από τον Αρχάγγελο πως ο Θεός θα επιβράβευε την πίστη του με το να γίνει γνωστό το όνομά του σε όλα τα έθνη και να αυξηθεί στον χρόνο, το γένος του.
3. Ο μάντης Βαλαάμ: Στην διάρκεια της πορείας τους οι Εβραίοι προς την γη της επαγγελίας, υπό την καθοδήγηση του Αβραάμ, περνούσαν και κυρίευαν πολλές πόλεις. Όταν έφτασαν στην Ιεριχώ, ο βασιλιάς της, Βαλάκ, φοβήθηκε και έστειλε απεσταλμένους στον μάντη Βαλαάμ, παρακαλώντας τον να επισκεφτεί την Ιεριχώ και να καταραστεί τους Εβραίους. Ο μάντης ακολουθώντας τις προσταγές του Κυρίου, αρνήθηκε δύο φορές. Την τρίτη όμως ο Θεός του έδωσε την άδεια και έτσι ανέβηκε στον γάιδαρό του και ξεκίνησε για την Ιεριχώ. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ όμως εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στον γάιδαρο και τον εμπόδιζε να προχωρήσει. Ο μάντης, εκνευρισμένος, τον χτυπούσε για να προχωρήσει, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τότε το ζώο με την Θεία Χάρη απέκτησε ανθρώπινη ομιλία και εξήγησε στο έκπληκτο αφεντικό του τι συνέβαινε. Ο Βαλαάμ, έντρομος προσκύνησε τον Αρχάγγελο και ξεκίνησε για την Ιεριχώ.
4. Ο θάνατος του Μωυσή: Όταν ο Μωυσής κατάλαβε πως είχε φτάσει η στιγμή του θανάτου του, ανέβηκε σε ένα βουνό, κοντά στην Ιεριχώ.         Εκεί ο Θεός του έδειξε την περιοχή της Ιερουσαλήμ που θα κληρονομούσε ο λαός Του και στην συνέχεια ο ηγέτης των Εβραίων πέθανε. Ο διάβολος θέλησε τότε να ατιμάσει τον νεκρό, παίρνοντας την μορφή του και να παραπλανήσει τους Ιουδαίους. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ όμως έκανε την εμφάνιση του και παρεμπόδισε αυτήν την εξέλιξη.
5. Ο Ιησούς του Ναυή στην Ιεριχώ: Μετά τον θάνατο του Μωυσή, αρχηγός των Εβραίων ανέλαβε ο Ιησούς του Ναυή. Κάποια μέρα, ενώ βρισκόταν στην περιοχή της Ιεριχούς, ο Ιησούς αντίκρισε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ με ολόγυμνο σπαθί στο χέρι, που τον πρόσταξε να βγάλει τα υποδήματά του μιας και βρισκόταν σε ιερό χώρο.
6. Ο Γεδεών: Λόγω κάποιου παραπτώματος τους, ο Θεός επέτρεψε να υποδουλωθούν οι Εβραίοι για επτά χρόνια στον βασιλιά Μαδιάμ. Μια μέρα ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίστηκε στον Εβραίο Γεδεών και τον πληροφόρησε πως με την βοήθεια του Θεού θα νικούσε τον Μαδιάμ. Ο Γεδεών πρόσφερε άζυμο ψωμί και κατσίκι στον Αρχάγγελο και εκείνος αφού πρώτα άναψε φωτιά προτάσσοντας το ραβδί του, ανελήφθη στον ουρανό.
7. Ο Μανωέ και η στείρα γυναίκα του: Ζούσε κάποτε ένας πιστός Εβραίος, με το όνομα Μανωέ, μαζί με την γυναίκα του η οποία ήταν στείρα. Μια μέρα ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίστηκε μπροστά της και την ενημέρωσε ότι θα τεκνοποιούσε σύντομα. Της έθεσε όμως τις εξής προϋποθέσεις: να μην πίνει κρασί και να μην ξυρίσει το κεφάλι του παιδιού της. Η γυναίκα ενημέρωσε τον άνδρα της για το συμβάν και καθώς δεν γνώριζε την ταυτότητα του αγγελιοφόρου, ο Μανωέ ζήτησε από τον Κύριο να την αποκαλύψει. Πράγματι ο Αρχάγγελος παρουσιάστηκε στο ζευγάρι και αφού επανέλαβε τις οδηγίες του Θεού σχετικά με την εγκυμοσύνη, ανελήφθη στον ουρανό, αποκαλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο την ταυτότητά του.
8. Η απογραφή των Εβραίων από τον βασιλιά Δαβίδ: Κάποια στιγμή στην διάρκεια της βασιλείας του, ο Δαβίδ αποφάσισε να κάνει απογραφή των Εβραίων. Ο Ιωάβ που ήταν γραμματικός του και στον οποίο ανέθεσε το έργο είχε αντιρρήσεις γιατί προέβλεπε πως θα προκαλούσαν την δυσαρέσκεια του Θεού. Εκτέλεσε όμως αναγκαστικά την εντολή του βασιλιά του και δυστυχώς επαληθεύτηκε, καθώς για ανεξήγητο λόγο, οι περισσότεροι από τους καταγεγραμμένους Εβραίους πέθαναν. Ο Δαβίδ τότε αναγκάστηκε να κάνει μια δύσκολη επιλογή. Ο Θεός του ζήτησε να επιλέξει μια από τις τρεις τιμωρίες: 1) Επί 3 χρόνια να υπάρξει πείνα στον κόσμο 2) Επί 3 μήνες να καταδιώκεται ο Δαβίδ από τους εχθρούς του με την απειλή του θανάτου  3) Επί 3 μέρες να θανατώνονται καταγεγραμμένοι Εβραίοι. Ο Δαβίδ με δυσκολία επέλεξε την τρίτη πρόταση. Πράγματι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εκτελώντας την εντολή του Θεού, επί τρεις μέρες φόνευε εβδομήντα χιλιάδες ανθρώπους. Όταν τελείωσε το έργο του, συνάντησε τον Δαβίδ σε ένα αλώνι. Ο βασιλιάς των Εβραίων τότε γονάτισε μπροστά του, ζήτησε συγχώρεση και πρόσφερε θυσία. Σε εκείνο το αλώνι αργότερα ο Σολομώντας έκτισε την Σιών.
9. Προφήτης Ηλίας: Στην διάρκεια της ζωής του ο Προφήτης Ηλίας καταδιώχθηκε από δύο αμαρτωλούς βασιλείς: τον Αχαάβ και τον Οχοζία. Στην περίπτωση του Αχαάβ, αναγκάστηκε να φυγαδευτεί και να περιπλανηθεί νηστικός στην έρημο. Επιβίωσε χάρη στην παρέμβαση του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ο οποίος τον προμήθευσε με τροφή και νερό. Στην περίπτωση του Οζοχία, ο Ηλίας έπειτα από εντολή του Μιχαήλ συνάντησε έμπιστους του Οζοχία και τους ενημέρωσε πως ο βασιλιάς τους δεν θα θεραπευόταν από το ατύχημά του γιατί ήταν άπιστος και εμπιστευόταν μάγισσες.
10. Προφήτης Ησαΐας: Όταν ο Ησαΐας ζούσε στα Ιεροσόλυμα και βασιλιάς ήταν ο Εζεκίας, ο Ασσύριος βασιλιάς Σεναχηρείμ έστειλε στρατό εναντίον των Εβραίων. Ο αρχιστράτηγός του προσπάθησε να πείσει τον Εβραϊκό λαό να παραδοθεί, αφενός υποσχόμενος πλούτη και αφετέρου λέγοντάς τους πως ο Θεός τους θα τους αφήσει ανυπεράσπιστους. Ο Εζεκίας κατέφυγε στην βοήθεια του Ησαΐα που τον καθησύχασε. Το ίδιο βράδυ ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σκότωσε 185.000 Ασσύριους στρατιώτες. Το επόμενο πρωί αντικρίζοντας οι επιζήσαντες το μακελειό, τρομοκρατήθηκαν και επέστρεψαν στην χώρα τους.
11. Οι τρεις παίδες στην κάμινο: Ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ διέταξε να κατασκευαστεί ένα χρυσό ομοίωμά του και στην συνέχεια απαίτησε από όλους τους υπηκόους του να το προσκυνήσουν. Τρεις μόνο νέοι αντιτάχθηκαν στην διαταγή του: ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Μισαήλ. Ο Ναβουχοδονόσορ έδωσε εντολή να τους ρίξουν στην φωτιά, ο Μιχαήλ όμως έκανε την εμφάνιση του και δρόσισε τις φλόγες. Η παρουσία του όμως έγινε αντιληπτή από τον βασιλιά και τους συμβούλους του και παραδέχτηκαν το θαύμα που έγινε.
12. Ο Δανιήλ στον λάκκο των λιονταριών: Την εποχή της βασιλείας του Δαρείου, ο βασιλιάς είχε ορίσει κάποιους έμπιστούς του για να διοικούν την χώρα του. Ανώτερος όλων ήταν ο Δανιήλ, άνδρας πιστός στο Θεό και ιδιαίτερα αγαπητός στον Δαρείο. Την θέση του όμως την φθόνησαν κάποιοι αξιωματούχοι, που έπεισαν τον Δαρείο να δώσει εντολή στους υπηκόους του, με την οποία απαγορευόταν σε όλους επί 40 μέρες να ζητήσουν βοήθεια από τον Θεό ή από άλλο άνθρωπο. Ο Δανιήλ όμως δεν υπάκουσε και συνέχισε την καθημερινή του συνήθεια, να προσκυνά και να προσεύχεται δηλαδή τρεις φορές την μέρα, στο Θεό. Φυσικά οι εχθροί του ενημέρωσαν τον Δαρείο, ο οποίος με λύπη υποχρεώθηκε να τον ρίξει ως ανυπάκουο, σε λάκκο με λιοντάρια. Αυτό είχε ορίσει ως τιμωρία για τους απείθαρχους. Ο Δανιήλ όμως επέζησε γιατί ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και έκλεισε τα στόματα των λιονταριών.
13. Δανιήλ και προφήτης Αββακούμ: Μετά τον θάνατο του Δαρείου, βασίλευσε ο γιος του, Κύρος. Την εποχή του, στην Βαβυλώνα ήταν ένα θηρίο και όλοι οι κάτοικοι από φόβο το προσκυνούσαν γιατί το θεωρούσαν Θεό. Ο Δανιήλ όμως παρουσιάστηκε στον βασιλιά και του ζήτησε την άδεια να το εξοντώσει. Αφού την πήρε, ζύμωσε 12 ψωμιά και τάισε το θηρίο όπου και ψόφησε. Οι Βαβυλώνιοι θύμωσαν και ζήτησαν από τον βασιλιά, απειλώντας τον, να τιμωρήσει τον Δανιήλ. Ο Κύρος υποχρεώθηκε να τον ρίξει σε λάκκο με επτά λιοντάρια για έξι μέρες. Συγχρόνως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ακολουθώντας την εντολή του Θεού, παρουσιάστηκε στον Προφήτη Αββακούμ στα Ιεροσόλυμα, που απείχε δώδεκα μέρες πεζοπορία από την Βαβυλώνα, την ώρα που ετοιμαζόταν να πάει φαγητό στους εργάτες που θέριζαν το χωράφι του. Ο Μιχαήλ εξήγησε στον Αββακούμ πως ο Θεός τον όριζε να πάει στη Βαβυλώνα για να δώσει φαγητό στον Δανιήλ. Ο Αββακούμ υπάκουσε. Ο Μιχαήλ με την σειρά του τον μετέφερε στην Βαβυλώνα όπου εκτέλεσε την εντολή του Θεού και στην συνέχεια τον γύρισε στα Ιεροσόλυμα όπου πρόσφερε ζεστό το φαγητό στους εργάτες. Όταν ο Κύρος είδε ζωντανό τον Δανιήλ, τον έβγαλε από τον λάκκο και έριξε μέσα όσους τον καταδίωξαν.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

1.   Αναφορικά μερικά θαύματα:

·         Ελευθέρωσε τους Αποστόλους από την φυλακή που τους έβαλαν οι Αρχιερείς λόγω των κηρυγμάτων τους.

·         Ελευθέρωσε τον Απόστολο Πέτρο από την φυλακή που τον έβαλε ο Ηρώδης, με σκοπό την εκτέλεσή του.

·         Φόνευσε τον Ηρώδη.

·         Έσωσε τον Απόστολο Παύλο από θαλασσοταραχή.

·         Εμφανίστηκε στον Ιωάννη στην Αποκάλυψη.

·         Θα φονεύσει τον Αντίχριστο στην συντέλεια του κόσμου.

2.  Η εκκλησία των Ταξιαρχών στην Κωνσταντινούπολη: Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος έκτιζε την Κωνσταντινούπολη, βρήκε στα περίχωρα της πόλης ένα άγαλμα ενός χρυσόπτερου άνδρα. Όταν του αποκαλύφτηκε σε όνειρο η ταυτότητα του, ο Κωνσταντίνος έκτισε στο μέρος εκείνο μια εκκλησία αφιερωμένη στον Ταξιάρχη Μιχαήλ, στην οποία γίνονταν πολλά θαύματα. Το άγαλμα του χρυσόπτερου άνδρα είχε την εξής ιστορία: Όταν ο μυθικός Ιάσονας μαζί με τους συντρόφους του έφτασε στην περιοχή που την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου ονομαζόταν Σωσθένειο, προσπάθησε, ακολουθώντας την εντολή του βασιλιά θείου του, να καταλάβει την περιοχή. Οι προσπάθειές του όμως ήταν ανεπιτυχείς και στην απόγνωση του βρήκε την λύση από έναν μεγαλόσωμο, χρυσόπτερο άνδρα που τον συμβούλεψε κατάλληλα. Ο Ιάσονας τον άκουσε, κατέλαβε την περιοχή και έφτιαξε ως ευχαριστία, το άγαλμα στην περιοχή.

3.  Πολιορκία της Πόλης από Άβαρους, Αγαρηνούς, Πέρσες και Σαρακηνούς: Όταν οι Άβαροι προσπάθησαν να καταλάβουν την Πόλη, ο Αρχιερέας μαζί με τους πιστούς κατέφυγαν στον ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ όπου και προσευχήθηκαν για την σωτηρία τους. Η παράκλησή τους εισακούστηκε και ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ εμφανίστηκε στον στρατό των Αβάρων και στον βασιλιά τους, οι οποίοι τρομοκρατημένοι εγκατέλειψαν την περιοχή. Όταν αργότερα οι Αγαρηνοί και οι Πέρσες, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, επιτέθηκαν στην Πόλη και έφεραν με την πολιορκία τους σε δεινή θέση τους κατοίκους της, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ επενέβη και πάλι αποτελεσματικά. Στους Αγαρηνούς προκάλεσε ζημιές στα πλοία τους, που βυθίστηκαν, ενώ τους Πέρσες τους τρομοκράτησε με την εμφάνιση του και έδωσε θάρρος στους κατοίκους της Πόλης, οι οποίοι εξόντωσαν τους πολιορκητές. Οι Σαρακηνοί όταν πολιορκούσαν την πόλη, έπειτα από συμβουλή προδότη, άρχισαν να ρίχνουν πέτρες στα κεραμίδια της εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, με σκοπό να την καταστρέψουν και να καταρρακώσουν ψυχολογικά τους χριστιανούς. Ο Αρχάγγελος όμως έκανε να επιστρέψουν οι πέτρες εναντίον των ίδιων των Σαρακηνών, οι οποίοι τρομοκρατημένοι, πρόσφεραν δώρα και θυμίαμα στον ναό και επέστρεψαν στον τόπο τους.

4.  Οι Έλληνες της Φρυγίας: Στην περιοχή της Φρυγίας υπήρχε ένα κάστρο στο οποίο ο Ιωάννης ο Θεολόγος είχε βρει ένα θαυματουργό αγίασμα. Ανάμεσα στην πληθώρα των ατόμων που είχαν ιαθεί ήταν και η κόρη ενός πλούσιου αλλόθρησκου, ο οποίος μετά το θαύμα της θυγατέρας του, έγινε χριστιανός και έκτισε έναν ναό στην περιοχή. Έναν αιώνα περίπου αργότερα και ενώ το θυμίαμα συνέχιζε να θεραπεύει ασθενείς, κάποιοι ειδωλολάτρες Έλληνες της Φρυγίας θέλησαν να καταστρέψουν το μοναστήρι. Προσπάθησαν λοιπόν να εκτρέψουν την ροή ποταμών, ώστε να κατευθυνθούν στην μονή και να προκαλέσουν ζημιές. Η θερμή προσευχή όμως του μοναχού, που υπηρετούσε στην μονή από δέκα ετών, έφερε αποτέλεσμα. Ο Μιχαήλ χτύπησε μια πέτρα στα θεμέλια της εκκλησίας και τα ποτάμια στράφηκαν εκεί. Το νερό κύλησε στο άνοιγμα, πέρασε κάτω από τον ναό και βρήκε παρακάτω έξοδο για το έδαφος ξανά.

5.  Το θαυματουργό αγίασμα στα Γέρμια: Στην περιοχή Γέρμια υπήρχε αγίασμα στο όνομα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Το νερό περιείχε μικρά ψάρια, τα οποία όταν έρχονταν σε επαφή με σώματα ασθενών θεράπευαν. Με ανάλογο τρόπο θεραπεύτηκε και ένας πλούσιος άρχοντας της Κωνσταντινούπολης, που στη συνέχεια ως πράξη ευγνωμοσύνης, έκτισε ναό στα Γέρμια, αφιερωμένο στον Μιχαήλ.

6.  Ο καλόγερος Μαρκιανός: Ο Μαρκιανός ήταν καλόγερος στο μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ μέσα στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν τόσο πιστός, που κάθε φορά που ασθενούσε δεν επισκεπτόταν ιατρό αλλά έβρισκε ίαση μετά από θερμή προσευχή στον Αρχάγγελο. Κάποια φορά όμως που αρρώστησε, ο Μιχαήλ αποφάσισε να τον δοκιμάσει και δεν τον θεράπευσε. Ο Μαρκιανός, πιστός στις αρχές του, συνέχισε να προσεύχεται και αρνιόταν κάθε ιατρική παρέμβαση. Οι φίλοι του τότε κρυφά ζήτησαν συμβουλή από κάποιον ιατρό που τους έδωσε φάρμακα. Το βράδι και πριν προλάβουν οι φίλοι να τον εξαπατήσουν με την φαρμακευτική αγωγή, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ προέβη στις εξής ενέργειες: άλειψε με λάδι από καντήλι της εκκλησίας το σώμα του Μαρκιανού που θεραπεύτηκε. Στη συνέχεια έδωσε εντολή στους δύο συνοδούς του να τοποθετήσουν τα φάρμακα στο προσκέφαλο του ιατρού, ο οποίος αρρώστησε βαριά. Όταν έγινε γνωστό το θαύμα, ο ιατρός σε άθλια κατάσταση κατέφυγε στον ναό όπου ζήτησε συγχώρεση και έκτοτε έμεινε εκεί, ως καλόγερος.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ

Αναφορικά μερικά θαύματα: Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι γνωστός για τα μηνύματα και τα οράματα που αποκάλυπτε στους εκλεκτούς του Θεού:

·         Έδειξε οράματα στον Προφήτη Δανιήλ.

·         Πληροφόρησε τους γονείς της Παναγίας (Ιωακείμ και Άννα) για την γέννηση της.

·         Ενημέρωσε τον Ζαχαρία πως θα η Ελισάβετ θα τεκνοποιήσει τον Ιωάννη.

·         Ήταν εκείνος που ευαγγέλισε την γέννηση του Κυρίου στην Μαρία.

·         Εμφανίστηκε σε όνειρο του Ιωσήφ και τον συμβούλεψε να παντρευτεί την Μαρία και να προστατεύει τον Ιησού.

·         Οδήγησε τους  βοσκούς στην φάτνη για να προσκυνήσουν τον νεογέννητο Χριστό.

·         Προειδοποίησε τον Ιωσήφ για τις προθέσεις του Ηρώδη και τον προέτρεψε να φύγουν στην Αίγυπτο. Ο ίδιος, μετά τον θάνατο του Ηρώδη, είπε στον Ιωσήφ να επιστρέψουν .

·         Ήταν ο άγγελος που έδωσε στις Μυροφόρες το χαρμόσυνο νέο της Ανάστασης του Κυρίου.

ΚΟΙΝΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ

1. Η ανακάλυψη του θησαυρού: Στο Άγιο Όρος, την εποχή την βασιλείας του Νικηφόρου, ένας μοναχός, ο Ευθύμιος, ασκήτευε σε ένα μοναστήρι στο οποίο είχε κτίσει μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Μετά την λεηλασία του μοναστηριού από Σαρακηνούς κουρσάρους, οι καλόγεροι έκτισαν νέο μοναστήρι σε γειτονικό μέρος, με εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Τα επόμενα χρόνια και ενώ ηγούμενος ήταν ο ευσεβής Νεόφυτος, οι καλόγεροι αποφάσισαν να χτίσουν μια νέα, μεγαλύτερη εκκλησία με τειχόκαστρο γύρω από το μοναστήρι. Οι οικονομικές δυσκολίες όμως υποχρέωσαν τον Νεόφυτο να σταματήσει την ανοικοδόμηση του ναού, για αυτό και ζήτησε την βοήθεια του Θεού. Πράγματι ο Θεός μερίμνησε και ταυτόχρονα με την ολοκλήρωση του έργου επέτρεψε στους Αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ να κάνουν από κοινού το εξής θαύμα: Σ’ ένα νησί κοντά στο μοναστήρι υπήρχε ένα μετόχι που ανήκε στην μονή του Νεόφυτου και σύμφωνα με τους θρύλους έκρυβε ένα θησαυρό. Πολλοί προσπάθησαν ανεπιτυχώς να τον βρουν μέχρι που ένα παλικάρι τον βρήκε και ενημέρωσε τον Νεόφυτο. Ο ηγούμενος τότε έστειλε μαζί του τρεις καλόγερους της εμπιστοσύνης του, για να φέρουν τον θησαυρό. Στο δρόμο της επιστροφής όμως οι μοναχοί φέρθηκαν άπληστα και αφού έριξαν το παλικάρι στην θάλασσα, μοίρασαν τον θησαυρό. Ο νέος όμως επικαλέστηκε τους Αρχαγγέλους, οι οποίοι εμφανίστηκαν ως χρυσόπτεροι αετοί και τον έσωσαv, φέρνοντάς τον στην εκκλησία του μοναστηριού. Την επόμενη μέρα, όταν ο Νεόφυτος πληροφορήθηκε τα γεγονότα και έγινε γνωστό το θαύμα, έδιωξε τους τρεις μοναχούς. Ο νέος παρέμεινε στην μονή ως καλόγερος και μάλιστα ζωγράφισε την νεόκτιστη εκκλησία που αφιερώθηκε στους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ.
2. Το πηγάδι στη μονή Ταξιαρχών του Αγίου Όρους: Στο μοναστήρι των Ταξιαρχών υπήρχε ένα ζωτικής σημασίας πρόβλημα, η έλλειψη νερού. Αναγκάζονταν λοιπόν οι καλόγεροι να μεταφέρουν καθημερινά νερό από τρία μίλια μακριά μέσω σωλήνα. Δυστυχώς όμως και το νερό ήταν ανεπαρκές αλλά και μολυνόταν στην διαδρομή. Αποφάσισαν λοιπόν οι καλόγεροι να κατασκευάσουν σύστημα ύδρευσης. Το βράδι πριν την έναρξη του έργου, οι Αρχάγγελοι εμφανίστηκαν στον υπεύθυνο της κατασκευής, τον Θεόδουλο και του υπέδειξαν το ακριβές σημείο μέσα στο μοναστήρι όπου υπήρχε πηγάδι. Πράγματι μετά την εξιστόρηση του οράματος, οι μοναχοί έσκαψαν στο συγκεκριμένο σημείο και ανακάλυψαν το πηγάδι με το πολυπόθητο νερό-αγίασμα.
3. Η «επίσκεψη» της αρχόντισσας Άννας σε Παράδεισο και Κόλαση: Στην Κωνσταντινούπολη ζούσε μια αρχόντισσα που ονομαζόταν Άννα, η οποία σε πολύ νεαρή ηλικία ασθένησε και πέθανε. Ενώ οι δικοί της την μοιρολογούσαν και περίμεναν την άφιξη του άνδρα της, που έλειπε, για την ταφή, η κοπέλα αναστήθηκε. Αμέσως μίλησε με το πνευματικό της και του αφηγήθηκε τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν. Όπως είπε, μετά τον θάνατό της, δύο Αρχάγγελοι την πήραν και την ανέβασαν στον ουρανό, όπου είδε πλήθος αγγέλων να δοξολογούν τον Θεό. Αφού έντρομη προσκύνησε μαζί με τους αγγέλους, άκουσε μια επιβλητική φωνή να δίνει εντολή στους Αρχαγγέλους να την οδηγήσουν στην Κόλαση. Εκεί αντίκρισε νεκρούς αμαρτωλούς που βασανίζονταν και παρακάλεσε την Θεοτόκο να την λυτρώσει. Πράγματι οι Αρχάγγελοι την ενημέρωσαν πως θα της δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία, αρκεί να μετανοούσε. Επίσης την πληροφόρησαν πως θα πέθαινε οριστικά μετά από δύο μήνες. Πράγματι, η Άννα τήρησε την υπόσχεσή της στους Αρχαγγέλους και στους επόμενους δύο μήνες της ζωής της, έκανε μια λιτή και συνετή ζωή.
4. Η πλούσια κοπέλα από την Αλεξάνδρεια: Κάποτε ζούσε στην Αλεξάνδρεια μια πλούσια αλλά ορφανή κοπέλα που δεν ήταν χριστιανή. Είχε όμως καλή καρδιά και μια μέρα εμπόδισε έναν απελπισμένο άνδρα να αυτοκτονήσει, προσφέροντάς του τα χρήματα που χρωστούσε στους δανειστές του. Ο καιρός πέρασε και έγιναν πολλές αλλαγές στην ζωή της νέας. Πτώχευσε ξαφνικά και αναγκάστηκε να εργάζεται ως πόρνη, ενώ λίγο αργότερα ασθένησε βαριά. Σε αυτήν την δύσκολη στιγμή της ζωής της ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και θέλησε να βαπτιστεί. Κανείς όμως δεν γινόταν ανάδοχος, λόγω της εργασίας της. Η πρόνοια του Θεού όμως ήταν μεγάλη. Ο άγγελός της, με τη μορφή του άνδρα που είχε βοηθήσει στο παρελθόν, της έφερε μπροστά της τους Αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ. Εκείνοι την οδήγησαν σε μια εκκλησία όπου είχαν συγκεντρωθεί πολλοί άγγελοι με την μορφή αρχόντων, όπως και κληρικοί και εκεί έγινε η βάπτισή της. Το γεγονός έγινε γνωστό και ασχολήθηκε προσωπικά ο ίδιος ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Έπειτα από έρευνες που έκανε ανακάλυψε την θεϊκή παρέμβαση και έγινε γνωστό άλλο ένα θαύμα των Αρχαγγέλων.